Os cambios provócannos non poucas reaccións na nosa mente. Inquiétannos polo posible efecto transformador que pode alterar o cotián. Pero tamén pode suceder o oposto, que sexa unha oportunidade que nos inspire e fáganos reflexionar.
A miña escola da vida foi o fútbol. Ingresei neste espazo tan marabilloso apenas con dez anos e a aprendizaxe, os ensinos que obtiven del, leveino sempre á miña vida persoal e profesional. Foi sempre o meu espello. En que reflectirme nos bos momentos e nos regulares. Como enfrontarme aos cambios, pero tamén ás dificultades e como discernir un problema dunha circunstancia para resolver.
O vestiario do CD Lugo está a vivir o cambio de adestrador. A consecuencia diso é a transformación interna que vive cada unha das persoas que habitan nel. Puiden identificarme con eles e intuír o comportamento e o proceder neste sensible momento. O resultado do pasado domingo, un triunfo tan necesario como tranquilizador, podería ser o resumo na miña opinión pouco consistente da simple substitución dunha persoa. O que percibín foi a reacción individual e que desencadeou unha sacudida colectiva.
O contexto obriga a unha chamada de atención que afecta de xeito inmediato a un incremento de enerxía, a elevar a tensión e en aumentar cada un dos futbolistas unha maior firmeza e contundencia en cada unha das accións, independentemente do espazo do terreo onde estivese o xogo.
Nun equipo con talento, con calidade individual contrastada, igualar co adversario canto menos a intensidade en cada acción mellora as túas posibilidades de éxito. Creo que o traballo individual e colectivo en defensa foi a clave da posta en escena do equipo, aínda que soe contraditorio nun equipo feito para ter o balón e ser protagonista. Perfectamente complementario na miña opinión porque se demostras ser un equipo defensivamente compacto e sólido, ese efecto contáxiase con balón e serás tan agresivo cando teñas a súa posesión como cando o perdas.
Como todas as cousas, isto ten unha trampa. Julio Díaz, o meu eterno adestrador chamábao efecto gasosa. Dito efecto consistía no impacto que producía nun xogador e nun equipo un cambio de dirección ou circunstancia. Isto provocaba un incremento de enerxía, unha maior determinación en cada unha das accións e unha maior concentración na tarefa encomendada. Co tempo, todos estes efectos poden perder forza ao normalizarse a situación ou por descoidar o traballo específico que axuda a manter a tensión competitiva.
Así que é importante mantelo no tempo, ademais de adestrar todas as variacións técnico-tácticas que poida incluír o novo corpo técnico. Ese é o reto, que o contaxio sexa masivo e que o seu efecto non se rebaixe. Defender con paixón, atacar con decisión.