Escóitase un bulicio singular no último día de curso. É un río de emocións encontradas: o alivio e a alegría polas vacacións de verán xúntanse coa tristeza da despedida. É un día de transición que afecta a estudantes e a profesores por igual. Cada pupitre que queda baleiro agocha unha historia, garda risas, aprendizaxes, momentos que non se esquecerán. As aulas foron moitísimo máis que catro paredes: foron microcosmos onde se teceu vida durante todo este tempo, foron o refuxio seguro para moitos e tamén testemuñas de crecemento, un escenario silencioso e privilexiado que presenciou o florecemento de cada neno.
Remata outro capítulo, non só na escola senón na vida. Os alumnos marchan, cos seus cadernos xa completos. Saen polas portas dos colexios levando ás costas máis que unha mochila. Foi aí, nese territorio invisible, onde o profesorado xogou a súa batalla máis verdadeira: sostendo, guiando, acompañando e loitando cada día por facer da aprendizaxe algo máis que unha carreira de exames. Porque a educación vai máis aló dos exames e dos libros de texto. A educación tamén son os libros que un elixe por si mesmo. Trátase de cultivar a confianza. Trátase de estimular a curiosidade e a paixón, e de incentivar o pensamento crítico e independente para que os nenos aprendan a pensar por eles mesmos. E tamén de ver a diferenza como un tesouro. Non é moldear, senón dar liberdade, acompañar con paciencia, coidado e sen présas. Escoitamos agora, este 19 de xuño, ese bulicio singular do último día de cole. Remata o curso escolar 2025-2026 e persoalmente non podo menos que dicir grazas: por encher este curso de vida. As aulas quedan baleiras, pero a pegada permanece.