lois.blanco@lavoz.es
M ientras os xaponeses demostran cada novo amencer que son unha sociedade na que a súa profunda conciencia colectiva e a axuda mutua sacaranos do lodo unha vez máis, por este lado do mundo presenciamos unha mascarada atómica, con protagonistas de diferentes ideoloxías e países: Angela Merkel, o comisario europeo Günther Oettinger, Sarkozy, Durão Barroso, Trinidad Jiménez,... tertulianos frívolos ou medios de comunicación desorientados.
A señora Merkel, derrotada nas últimas eleccións rexionais, actuou cun oportunismo partidista propio daquel Zapateiro dos bos tempos. A chanceler dun país cun forte movemento antinuclear está medorenta dunha derrota dentro dun par de meses noutros dous Länder. Así que decretou a paralización preventiva de sete centrais nucleares. O ridículo é que hai uns meses acordara o contrario: unha moratoria para que seguisen operando.
O seu compañeiro de filas na dereita alemá, o comisario de Enerxía da UE, motivado por idéntico oportunismo político que o da súa xefa de filas, multiplicou a alarma mundial ao sentenciar en sede oficial que a crise nuclear en Fukushima era a «apocalipse». O señor Günther Oettinger negou dúas veces a posibilidade que lle deron de rectificar, mentres o seu suposto xefe, Durão Barroso, miraba para outro lado e calaba. Non vaia ser que Merkel enfádese e mande ao presidente da Comisión Europea de volta a Portugal, sen chofer nin coche oficial.
A pesar do transparentes que eran os intereses de Oettinger, medios de comunicación de toda Europa sumáronse en masa ao advento do catastrofismo planetario. Sarkozy e outros líderes europeos botaron leña toda a semana aos reactores de Fukushima, con declaracións, decisións e trabalinguas como o de Zapatero: «Imos asegurarnos máis de que as centrais son seguras». En que quedamos, son seguras ou non?
Agora ás centrais nucleares vánselles facer probas de estrés, como aos bancos. Mellorar e testar a seguridade sempre será bo, pero que non o vendan coma se cun test fose garantir un imposible: o risco cero nunha planta atómica.
Os políticos puxeron a mecha e a ansia por captar a atención do público dos medios provocou a detonación. O mércores, despois de definir como hecatombe apocalíptica a situación en Fukushima quedaron sen adxectivos para os titulares do resto da semana. Tertulianos cazarrecompensas comezaron a esixir o peche de todas os reactores no mundo. E ao día seguinte, que renunciamos a enchufar? A vitrocerámica? O radiador? O computador? Canto subiría o recibo da luz?
Case a metade dos 450 reactores nucleares están en Europa, a cal non gozaría de ningunha maneira do mesmo desenvolvemento económico nin ofrecería a mesma calidade de vida sen a achega da enerxía atómica. A realidade é crúa: os derivados do petróleo son contaminantes, caros e finitos, e as enerxías renovables aínda son incapaces de substituír a achega da atómica.
Estaba cantado que o accidente causado polo maremoto en Fukushima ía provocar un tsunami de demagoxia en Occidente contra as centrais nucleares. Iso si, ao mesmo tempo, cargamos os avións de guerra con mísiles e bombas para facernos co petróleo e o gas de Libia. Cando os tutsis e os hutus matábanse a miles en Ruanda non mandamos avións. Non había petróleo.