A chegada do código QR facilitou moitos traballos de inspección, acceso e consulta. Permítenos entrar nunha web ou obter información dun monumento enfocando o móbil
10 nov 2026 . Actualizado a las 05:00 h.A chegada do código QR facilitou moitos traballos de inspección, acceso e consulta. Permítenos entrar nunha web ou obter información dun monumento enfocando o móbil. É unha ferramenta estupenda cando se utiliza para o que foi pensada. Pero hai un QR que non soporto. Chegou coa pandemia, cando o medo ao contaxio levou a eliminar os menús de papel. Pasou o perigo e, porén, o costume quedou. Falo dos restaurantes e bares. Podemos non levar o móbil connosco, non ter teléfono intelixente ou simplemente non querer utilizalo mentres comemos. E para moitas persoas maiores, ler unha carta nunha pantalla pequena resulta incómodo.
A carta en papel é outra cousa. Pódese coller, compartir e ler con calma. Non necesita batería nin conexión. Forma parte da propia mesa e da experiencia de comer fóra da casa. Pero hai algo máis importante: a relación co camareiro. Aquel «Que me recomenda?» abría unha conversa. Podía falar do peixe do día, da especialidade da casa ou da sobremesa que acababa de preparar o cociñeiro. Era información, pero tamén trato humano.
Xa o teño visto nas costas de Barbanza ou Fisterra. Gañamos velocidade, pero perdemos proximidade. Non teño nada contra o QR. É unha ferramenta excelente para ofrecer información complementaria. O que non comprendo é que se utilice para eliminar a carta tradicional. Non todo o que é tecnolóxico é mellor. Hai cousas que funcionan perfectamente e que, ademais, forman parte da nosa cultura.
Nun restaurante quero unha carta, unha mesa e unha persoa que atenda. Onde haxa unha socialización co persoal do establecemento, que se quite o QR.