Ou deporte ten recinto para exercelo, os coches teñen aparcadoiros onde gardalos e o Camiño de Santiago dispón espazos para os peregrinos. Ata o carnaval de Río ten o seu sambódromo. Ás veces esquecemos que existe un espazo que é de todos: o espazo público. Rúas, prazas, parques e praias pertencen á colectividade e deben poder ser gozados por todos con liberdade.
A tendencia actual é reducir o espazo destinado aos coches e aumentar o das terrazas. É unha opción que pode ser razoable, pero o importante é manter o equilibrio. A cidade debe permitir que diferentes actividades compartan o espazo público sen que ningunha acabe excluíndo as demais. Unha terraza ocupa a rúa para desenvolver unha actividade. Unha manifestación faino temporalmente para expresar unha reivindicación. Todo forma parte da vida dunha cidade. Precisamente por ser un espazo común, debemos procurar que ningún uso se converta nunha apropiación.
Non parece razoable que as rúas se transformen en lugares de acampada, sexa por parte de peregrinos, manifestantes ou calquera outro colectivo, con independencia da lexitimidade da reivindicación. Unha causa pode ser xusta e, ao mesmo tempo, debe respectar o dereito dos demais a utilizar a cidade.
O equilibrio é a clave. Nin coches por todas partes, nin terrazas ocupándoo todo, nin manifestacións que impidan a vida cotiá, nin acampadas que convertan unha praza nun espazo seu. Precisamos rúas para camiñar, para encontrarnos, lugares para manifestarnos e espazos para simplemente estar. O espazo público ten un propietario moi especial: todos nós.