O Ateneo é como calquera outro club eminentemente masculino: nos seus bordos sempre hai unha competición ás veces graciosa e ás veces ridícula —quen leu máis libros, quen coñeceu a máis famosos, quen gañará a próxima UFC—. Un equilibrio entre pulsión e status que nos mantén virando na porta xiratoria dunha comedia en branco e negro. Somos moitos afinadores de cisternas pero tamén hai un violinista, o letrado Daniel Insua.
É curioso que un dos avogados do Ateneo teña a rara virtude de non necesitar levar a razón en cada conversación. Nunca utiliza a súa cultura como maza, ao contrario, aprendín máis dos seus matices que de moitos libros. É un bo tío, con esa forma arriscada de intelixencia que é a amabilidade, unha grandeza de alma que nunca florece soa.
Cando souben que María Briones deixounos, sentín inmediatamente a súa presenza indirecta debuxada en cada palabra que lin de Daniel. Apenas falei con ela tres ou catro veces e sei que o seu prestixio profesional brilla con luz propia, pero a min sempre me fascinou o efecto do amor co paso do tempo. Canto da graza de Daniel é María? Canto da súa sensibilidade? Nos anos que o coñezo, cantas veces a citou sen nomeala? Probablemente todas. Así un entende de onde viña a música.
Como ribeirense, quedo coa avogada rigorosa que todos admiramos. Como ateniense, quedo con algo máis difícil de medir: o xeito en que configurou a alma de Daniel; a bondade é un vaso comunicante. Quizá o amor sexa iso, unha influencia cálida, un espello, que nos mellora sen ruído.