Recoñecido pediatra e conferenciante, o zaragonazo ofrecerá hoxe unha charla no Pazo dá Cultura sobre autoridade e límites cos nenos
25 sep 2016 . Actualizado á 05:00 h.Escritor e pediatra, Carlos González (Zaragoza, 1960) figura a día hoxe como un dos pediatras máis recoñecidos do mundo grazas ao seu labor como docente e os seus libros sobre alimentación e educación infantil. Onte chegou a Pontevedra para participar en Núbebes, e hoxe ofrecerá, de 11 a 13 horas, no Pazo dá Cultura, a charla Autoridade e límites.
-Fálase máis que nunca hoxe sobre que educación e que modelo escoller para criar aos fillos?
-Sempre foi un tema para tratar. Libros sobre o asunto escribíronse desde hai décadas e as librerías están fartas deles.
-Pero hai mellores ou peores teorías, ou simplemente diferentes?
-Bo, eu terei que pensar que a miña é a mellor. Non porque eu sexa especialmente crido, senón porque se pensase que hai unha mellor cambiaría a miña por ela. Persoalmente, as teorías máis estendidas que vin e vivín parecíanme pouco respectuosas cos nenos e cos pais. Hai anos a educación baseábase en atar aos nenos en curto e en non deixar pasar nin unha. Que se castigos, que se o neno che toma o pelo... Como pediatra me dei conta de que iso só podía causar conflitos. Parecía que o bebé podía dar un golpe de estado ou algo así. Pensei que valía a pena que existise un libro dicindo outra cousa, e así a xente podería elixir que educación exercer.
-Que propón vostede?
-Tratar aos nenos con cariño e respecto, como sería lóxico con calquera ser querido. Se un bebé chora non quere manipular a ninguén, simplemente estao pasando mal, como todo o mundo. Choran cando están mal e rin se están ben, é simple e igual que un adulto. Se un neno chama aos seus pais é porque os necesita.
-En España os nenos comezan moi cedo a gardería. É correcto isto?
-É un motivo laboral. En Europa outorgan máis facilidades para coidar aos nenos, sexa con permisos de maternidade máis longos ou con reducións de xornada menos abusivas. Moitas veces aquí escóllese entre traballo e fillos e é un problema. Criar á próxima xeración debería ser a prioridade dunha sociedade. Non hai nada máis importante que coidar aos nosos fillos.
-Ten criticado ese lema de «traballar para darlle todo ao neno» e esquecer, simplemente, estar con el.
-Os nenos pequenos só queren a túa atención e os teus brazos. Un neno de tres anos que chora a medianoite, non quere unha bicicleta. Pide que vaias. «Se non choras cómproche a bici». Se o fai chorará aínda máis e pensará que amais queda sen bici. Non ten sentido o pensar así.