Noemí Gallego Carmona, cociñeira a cargo do restaurante ribadense Kalpa Amodiño: «India é intensa e transformadora»
A MARIÑA
A cociñeira ribadense viviu dez anos no país, do que trouxo os seus sabores ao seu local
19 feb 2026 . Actualizado á 22:01 h.Hai traxectorias que conectan mundos que parecen antagónicos pero teñen puntos en común. En todas as culturas, a gastronomía é conexión. Para Noemí Gallego Carmona, a cargo do restaurante Kalpa Amodiño de Ribadeo, a cociña é unha evolución de novos sabores, parte evocadores da India que xenerosamente tamén insignia. No seu último curso, os alumnos «viaxamos» ao sur do país axudándolle a elaborar e catando pratos como bajji, chutney verde, biryani, pulli curry ácido, moru curry e sobremesas. «Cociñar, probar, entender as especias e, sobre todo, comer xuntos» era o fin. Cumprido con fartura, con produto fresco da zona. Ela viviu 10 anos na India. Chegou en 2011, recalando primeiro en Ramasamudham, unha pequena aldea de Andhra Pradesh, preto de Bangalore, onde traballou como mestra de arte nun colexio bilingüe: «Esa experiencia permitiume integrarme desde o primeiro momento na vida local e coñecer o país desde dentro. Despois, mantívenme en Kerala residindo en Munnar, Kottayam e Kandhaloor, e finalmente en Fort Cochi, preto do mercado de Pattalam, onde tiñamos os nosos negocios, un restaurante para mochileiros de comida moi caseira e unha tenda de agasallos con produtos locais e naturais, especias, te, café. Elaboraba pan de masa nai, repostería, marmeladas, pickles, kombucha, salsas… Foron tempos felices pero moi breves porque no 2020 chego o covid e a miña vida deu un envorco de novo». E veuse a Ribadeo.
«Tiven alí un restaurante para mochileiros de comida moi caseira e unha tenda de agasallos con produtos locais e naturais, especias, te, café. Elaboraba pan de masa nai, repostería, marmeladas, pickles, kombucha, salsas…»
Unha frase súa dio todo: «India é intensa». Matiza: «Sobre todo ao principio. E transformadora, porque especialmente como muller e nai, alí todo é distinto. A maternidade non se vive como unha carga. Vívese de forma máis natural e colectiva, por iso decidín criar ás miñas fillas alí, porque me sentía moi amparada pois había unha comunidade de mulleres que te sostiña». Tratou de levar unha «vida distinta» á que, en xeral, agardaría como rol feminino nos canons tradicionais do país. Certa sensación de «soidade», confesa, invadiuna, pero «aprendín moito con iso», di, agradecendo, alén da balanza, o coñecer «persoas moi bonitas que se mantiveron moi preto e mirábanme con respecto, aínda que a amizade me custou moito máis». Precisou tempo de adaptación e «ao final si cheguei a sentirme parte da India».
A quen nunca estivo nese recuncho da Ruta da Seda pódenlle asaltar os estereotipos. «Un dos clixés máis estendidos _opina Noemí Gallego_ é que toda a India é un mesmo país, homoxéneo e reducido aos tópicos: curry, picante, pobreza, sucidade, espiritualidade... A India divídese en ‘diferentes países'. A realidade é que é súpergrande e hai moitísima diversidade e culturas. Os ritmos non van igual no norte que no sur, incluso a forma de vida». «Tamén se adoita pensar _engade_ que en xeral é caótica cando en realidade todo ten o seu propio equilibrio». «Simplemente, ao non coincidir coas nosas normas occidentais, xeneralizamos», conclúe, manifestando que esa visión, sen coñecemento de causa, adóitalle incomodar. «Incluso a espiritualidade a habemos idealizado cando é algo normal, do día a día. Visitar a India é unha cousa. Vivir alí, outra», salienta. Desde 2021 non volveu: «Teño moitas ganas de volver ver a miña familia india». «Cando traballo en Amodiño con tantas especias, eses cheiros, esas mesturas lémbranme a certos lugares e momentos. Veñen as miñas fillas e din: ‘Cheira a India, mamá'».
«As especias non son simple condimento»
«A cociña da India _indica_ é de moita precisión. Hai que manexar moi ben as especias, pero non son un simple condimento. Creo que sosteñen o prato enteiro e dan sentido á materia prima elixida». Lembra cando cambiou a súa forma de velas e empezou o seu idilio con esta gastronomía: «Un día estou na miña casa da selva, en Neeriamangalam. A miña sogra saca un pequeno tarrito de metal cheo de pementa negra da colleita anterior. Non lle dei importancia. Pregúntame como quero o ovo, á prancha ou bull's eyes. Elixín leste... E a guarnición era a pementa! Agora é un prato do Amodiño que está nos rotis ou pans». Hai máis no restaurante ribadense: «Non buscamos reproducir de forma literal, senón que máis ben trasladamos a esencia, por exemplo en masas nai, legumes, fermentacións... Son pratos máis eu. Cada un ten a súa historia e sabores». Ademais de contar con «moito traballo e capas detrás», subliña que é unha cociña «que ten o seu propio diálogo entre o que vivín alí e o que son aquí». Kalpa Amodiño non ten unicamente carta vexetariana, pois traballan tamén carnes e peixes priorizando «o vexetal, o local e o sostible».
Di que o seu prato estrela é un «con cabra vella, especial e diferente». E o da clientela?: «Agora sei que é ese prato baleiro que se coloca na mesa e énchese do que sae da nosa cociña, grazas ás mans de Graciela, á miña capacidade de transformar e á hospitalidade coa que o equipo abraza ao que entra pola porta. É o importante».
«Ribadeo é un punto moi importante»
Noemí Gallego quere falar tamén da evolución gastronómica experimentada en xeral en moitos outros recunchos e que desexa que tamén ocorra na Mariña. Que non perda o tren de oportunidades culinarias. Neste sentido, situando o seu local Kalpa Amodiño en Ribadeo, di desta localidade: «Ribadeo é un eixo, un punto moi importante onde hai movemento, hai potencia, hai vida. Quizais por iso o que me ofreceu Ribadeo é realizar todo o que eu quería facer, cando me tiven que marchar da India despois do covid. Ribadeo abriume os brazos para quedar, traballar, construír. Levo catro anos con Kalpa Amodiño. Tres anos despois abrín Chulapita, o negocio funciona ben e pódome dedicar a facer talleres no inverno». «Ribadeo permíteme ocupar este espazo, traballar e crecer, sobre todo con dignidade».
Outra viaxe que «marcou» a súa vida foi a Sudamérica
Noemí foise á India por «as ganas dun cambio moi profundo na miña vida«». «Fun mala estudante e moi inqueda. Crecín nun barrio de Madrid. A miña urbanización estaba rodada de campo e ovellas. Hoxe en día é Sanchinarro». «Sempre _engade_ tiven moita curiosidade polo mundo, quizais por ver a vida doutro xeito. O que había no meu barrio non remataba nunca de encherme. Nunha adolescencia tardía decidín porme a estudar, matriculeime en Belas Artes e empecei a sacar moi boas notas». Foi unha elección «moi vocacional», pois o seu pai foi actor e pintor. E apoiou o seu camiño. En terceiro faleceu a súa avoa, «unha cociñeira marabillosa». «De súpeto _rememora_ eu non sabía se quería ser artista ou cociñeira. Tomeime un ano sabático». Foise a Centroamérica (cita en especial México) e Nova York, con bolsa: «Marcou a miña vida. Foi un antes e un despois. Ao regresar a España decidín seguir estudando Belas Artes e entendín que era o meu, aínda que me gustaba moito a cociña». Pero quería seguir voando, e rematou a carreira desde a India, que foi «o inicio dunha nova etapa vital e profesional e un país que me ía a regalar todo o que sei agora».
«A India foi o inicio dunha nova etapa vital e profesional e un país que me ía a regalar todo o que sei agora»
Outra mensaxe que quere transmitir céntrase no seu enfoque persoal sobre o feminismo: «Traballas, equivócaste, levántaste, volves empezar. O feminismo podo levalo desde o que sei e o que sei facer e sobre todo non sentirme 'castigada' por iso. Sentinme ben comigo mesma e en paz neste lugar, en Ribadeo, o cal é, para min, súperimportante». «Creces, aprendes, maduras, segues cara adiante e faste máis forte» foron os seus retos e aprendizaxes.