A miña infancia son recordos do barrio de Recatelo onde o parque era os nosos xardín particular, lugar no que se mesturaban os xogos infantís ?peón, canicas, cravo ou billarda- cos paseos nocturnos nos anoiteceres cálidos do estío, ou os primeiros amores platónicos que quedaron niso, nun abrirse á vida.
Tempos co estanque dos patos conxelado nas crúas xeadas de inverno, carámbanos de xeo colgando na fonte que ocultaba entre as súas augas preciosos e cobizados peces de cores.
Inesquecible aquel ciclón que unha noite arrasou coa copa do piñeiro máis alto, ao bordo da caseta do mono Pepito, deixando unha sementa de cadáveres de estorniños que fixeron as delicias de ningúns dos nosos fogares.
Volvín ao parque Rosalía de Castro tras un dun par de anos de ausencia. Desde a pérgola segue sen divisarse o val do Miño, agora sen os edificios froito da especulación pero cunhas voluptuosas árbores, non sei quen sería o xenio que tivo a idea de plantalos no lugar, que impiden ver tras o seu tupida cortina de follas, o espléndido val que nos envía as súas densas néboas cando chega a invernía.
Non podía quedar no esquecemento a visita ao estanque dos patos, agora en secaño, con dous operarios na súa limpeza e as palmípedas, xa nin un cisne queda, acurraladas na súa caseta.
Detívenme, con calma, nunha ollada ao mapa de España, cos seus ríos e as súas luces marcando os faros da península; na fonte, obra de Francisco Asorey, dedicada ao alcalde Ángel López Pérez, ou no busto de Rosalía de Castro, obra de Manuel Mallo.
O parque segue sendo verde, frondoso e acougado, como sempre. Claro que se cadra, só son recordos.