Verduras irresistibles

A aventura do comer se està volvendo cada vez mÃs complicada nesta parte do mundo. Ata fai ben pouco o único obxectivo era quitar a fame e, como moito, gozar comendo. O complexo era conseguir o alimento e logo habÃa que agudizar un pouco o enxeño cando o que se tenÃa estaba duro, sabÃa pouco, nada ou mal â��e de ahà nació a cocinaâ�� e punto.

Cando a mayorÃa temos resolvido o da fame, a aventura do comer non é como a do Lazarillo de Tormes, senón como a de Neo intentando entender Matrix. Todo se volveu moi complicado.

A cociña tradicional é laboriosa para que a mayorÃa fágaa na súa casa e, ademÃs, hai que alixeirala para que se adapte aos gustos e necesidades deste momento histórico no que a IA necesita mÃs 'calorÃas' que os humanos. A globalización e os novos hÃbitos de vida furtáronnos o tempo que dedicÃbamos a xestionar pucheros e agora queremos que todo estÃ� na mesa en dous minutos, chámese iso 'quinta gama ultracongelada' ou 'comida a domicilio'. Aos cociñeiros de antaÃ�ou non se lles pedÃa que elaborasen pratos para sentirse ben.

Coa saúde e o benestar por bandeira, a verdura vén pegando forte, pero parece que tal como nació non é suficiente e hai que lograr que sexa «irresistible», como hei leÃdo por ahÃ. Eu creo que me vou a baixar dese tren e a comer de todo, como me decÃan de niÃ�ou. E se un dÃa antóllanse 'verduras irresistibles', pois me irÃ� a Casa Urola e le dirÃ� a Pablo que me poña un prato dos seus que cumpre a machada con todo o catecismo.