Unha gran mentira

O que di non é novo nin moderno, nin sequera é espectacular nin especialmente profundo. Outros antes que él articulárono de mil xeitos distintos. E, con todo, a medida que o leÃa, pensaba en todas as veces que me tivese gustado experimentar coa forza dun astronauta ese sentimento de lucidez absoluta.

Porque desde o espazo non vemos os paÃses da Terra, as súas fronteiras nin os intereses que suscitan debates entre a xente.

Desde a órbita, a Terra é unha única esfera azul radiante suspendida na escuridade.

Non hai lÃneas que dividan os continentes. Non vemos bandeiras que marquen territorios. Desde 250 millas sobre a superficie, calquera conflito humano parece insignificante.

Garan describió cómo veÃa relÃmpagos cruzar continentes enteiros. A aurora boreal ondula como cortinas viventes sobre os polos, e as luces das cidades brillaban contra o lado escuro do planeta.

A miúdo compara a Terra cunha nave espacial. Unha nave que transporta miles de millóns de tripulantes, todos dependentes dos mesmos sistemas de soporte vital. E, con todo, moitos compórtanse como pasaxeiros en lugar de coidadores, dando por certo que alguén mÃs é responsable de que todo funcione.

Desde a órbita, a contaminación non ten nacionalidade. Os sistemas climÃticos ignoran as fronteiras. O dañou ambiental nunha región propágase por todo o planeta. As divisións que defendemos con tanta vehemencia e odio e cegueira na Terra simplemente non existen.

BastarÃa cambiar a perspectiva, subir a cÃmara a unha grúa (e no seu texto fai unha mención explÃcita a esa técnica cinematogrÃfica) que nos permitise ver desde un pouco mÃs arriba o fútil das nosas loitas, o errados dos nosos obxectivos vitais para que empezÃramos a cambiar seriamente as cousas a mellor. Ese é o argumento de Ron Garan.

Non habrà paz na Terra ata que recoñezamos a interconexión inherente a toda a realidade.

Esta interconexión non é un cliché nin unha filosofÃa, senón a realidade do mundo en que vivimos; é un feito. O que lle sucede a un aféctanos a todos indirectamente. Todos, queirámolo ou non, estamos inextricablemente unidos neste tecido de vida que chamamos Terra.

Non hai que ser astronauta, nin sequera ser especialmente listo nin culto nin astuto nin incluso intelixente, para entender esta mentira que sostén ao mundo nesta carreira cega cara á extinción.