Casa

A vivenda digna e para todos é unha prioridade constitucional. E evidente. A vivenda non é só casa. É también vida; sentimentos. A explosión do tema da vivenda, e os desafiuzamentos sanguentos, vénse xestando desde fai añvos. Mari Carmen foi a gota que colmó o vaso. Nun paÃs democrÃtico, que presume de conquistas e avances sociais, non podemos chegar a situacións tan aberrantes, en especial en casos de minusvalÃas ou familias vulnerables. PolÃticos que non chegan a ningún acordo; leis franquistas discriminatorias coa muller e leis do partido socialista e do PP que non atacaron de raÃz o problema leváronnos a unha situación lÃmite na que, como sempre, é o pobo quen manifesta o seu estupor e esixe solucións. Só queda que os nosos representantes cheguen a acordos vÃlidos dunha vez por todas; sen mirar polos seus intereses partidistas. | Manolo Romasanta Touza. Sigüeiro (A Coruña)

Noxo, vómito, hastÃo, rabia, infamia, vileza, bochorno, abuso, escÃndalo, vergüenza, repulsa, degradación, escrúpulos… Dignidade e decencia. Capitalismo infame, fondos carroñeros (deixen en paz aos voitres), leis e xuíces que non amparan, gobernos inoperantes, oposición desaparecida, un Ãtico á venta… Descrédito e desafección. A xente, manifestantes, solidariedade, apoio, acampada pacÃfica, activistas nunha piña, xornalistas desaloxados, antidisturbios, tendas de campaña voando, porrazos, gases lacrimógenos… CiudadanÃa indefensa. Unha ambulancia, unha padiola, Maricarmen, Maricarmen, Maricarmen... | José Ignacio Domingo. Zaragoza

Hoxe saín en Burgosconecta. Escriben que seré desafiuzado o 28 de decembro, pero somos oitenta veciños, das rúas Calzadas e Segovia. E un portal da avenida de Cantabria en Burgos capital. Sé que entre nós hai un rapaz duns 30 añvos, dúas persoas de 101, un enfermo de cÃncer, unhas señoras de 70, case 80, outra de 82... O Concello non fai nada e este goberno nin outro tampouco. Paso da polÃtica. Só sé que á gran mayorÃa desas oitenta persoas remátansenos os contratos en seis meses e cada un tendrà o seu dÃa para ser desafiuzado. Algúns encontrarÃn outro alugueiro, outros acabarÃn en residencias, outros tendrÃn que okupar, e outros, á rúa. Isto non é un tema para falar de polÃtica, isto é que o banco se vendeu estas casas a sà mesmo con outro nome e asà véndeas ao dobre do seu valor, e todo porque estamos a vivir no centro de Burgos en alugueiro. O Concello permite, también todos os polÃticos. Me gustarÃa que vivisen na rúa unha tempada. Logo mirarÃan mÃs polos seus cidadáns. | Javier Del Val. Burgos

Hai que recoñecer a habilidade da extrema esquerda para aproveitar os dramas humanos e manipular. Ante a caÃda en picado que estÃn sufrindo, Sumar, Podemos e aledañagarrar a este caso como a un cravo ardendo. Resulta que esta señora (e os seus antepasados), cun piso alugado nun dos mellores barrios de Madrid, estívose beneficiando dunha lei da épouca de Franco, e tras varias prórrogas os propietarios actuais dinlle que se debe marchar. Tras varias alternativas de solución, todas rexeitadas por Mari Carmen, asesorada polo Sindicato de Inquilinas, de extrema esquerda, Âqué facemos? Pois chamar a atención sobre algo que o propio goberno de SÃnchez tivo case oito añvos para solucionar, e non é que non fixese nada, empeorouno. ÂPor qué non se tivo igual consideración cos 4005 desafiuzamentos do primeiro trimestre de 2026 nin cos 24.540 de 2025? Porque o único que lles interesa é o populismo barato, e a SÃnchez, que non se fale da corrupción que o està abrasando. | Pablo Domingo Vela Boullosa. Valencia

A jurisdicción social ocúpase de conflitos que difÃcilmente poden agardar: despedimentos, salarios, pensións, prestacións. Precisamente por iso, señalar vistas para 2028 constitúe unha peculiar xeito de atendelos. A urxencia achégaa o cidadán. A data, o xulgado. E entre ambas as, que cada cal se organice. O colapso deixou de tratarse como unha anomalÃa para incorporarse ao funcionamento habitual. Rexístrase a demanda, asígnase dÃa e hora e o problema queda administrativamente colocado. Resolvelo llevarà añvos, pero anotalo na axenda funciona estupendamente. Mentres tanto, os prazos para reclamar conservan toda a súa severidade. Un dÃa de atraso pode pechar a porta do xulgado. Unha vez dentro, o calendario adquire unha flexibilidade admirable. Curiosa distribución do rigor: dÃas para esixir, añvos para responder. Necesítanse medios, persoal e organización. También decisións de quen debe proporcionalos. Porque repetir que os xulgados estÃn desbordados non pode converterse na resposta permanente de quen ten a responsabilidade de remedialo. O atasco serà estrutural; o alugueiro e a compra seguen sendo mensuais. A espera, ademÃs, non pesa igual para todos. Quen dispón de recursos pode resistir. Quen necesita cobrar quizà remate aceptando menos do que reclama. AsÃ, a demora acaba facendo parte do traballo: cando chega o xuízo, poida que a necesidade xa negociase pola súa conta. Ninguén pide sentenzas improvisadas. Pídese que a jurisdicción encargada de protexer a parte mÃs débil non lle esixa, para conseguilo, unha resistencia económica extraordinaria. Quizà convendrÃa deixar de chamar normalidade ao que simplemente se volveu habitual. Se os dereitos se recoñecen para hoxe, pero o seu protección resérvase para cando quede un oco, habrà que axustar o nome do servizo: tutela xudicial ilusoria. | Pedro J. Soto Santos. Correo electrónico