Pasaportes a baixo prezo

O recoñecemento de 2015 reparaba, polo menos simbólicamente, un dos crÃmenes de Estado mÃs flagrantes jamÃs labores: a expulsión dos judÃos en 1492.

A última expulsión dos moriscos tivo lugar en 1614. Cervantes habló dela na segunda parte do Quixote, que se publicó un añou después, en 1615. Esta proximidade, a inmediatez dirÃamos, entre o feito histórico e a crónica cervantina, dá idea do traumÃtico que foron esas expulsións para a sociedade españonda.

Cervantes, que non desaproveita a ocasión para vilipendiar aos mouros («marfuces» é o menos despectivo que di deles), nos dejó en cambio un dos retratos mÃs conmovedores da súa novela: a traxedia do mouro Ricote, a quen persegue inxustamente o infortunio.

Os sefarditas nacionalizados en 2015 aprontaron nos consulados españoles o seu apelido hispanojudÃo e moitos, incluso, vivo desde entón, o ladino, a súa lingua materna: ben saben que a súa identidade milenaria e a súa supervivencia como pobo se fundan na memoria.

Se os descendentes de Ricote e de quen le acompañaron ao desterro, uns 300.000, puidesen probar a súa ascendencia, tendrÃan o mesmo dereito que os 35.000 sefarditas e os 2.300.000 descendentes de exiliados que aspiran a tela agora, tal e como desexa PSÃnchez, a quen os exiliados, dito sexa de paso, impórtanlle un bledo. En realidade non lle importa xa nada que non sexa a súa supervivencia polÃtica e penal. Mantívose no poder comprando votos por amnistÃa e asasinos presos, e pretende seguir en él, vendendo nacionalidade por votos.

A Guerra Civil terminó fai noventa añvos e él leva no goberno oito, pero sóo acordouse deste asunto ao calcular que podrÃan serlle útiles nas próximas eleccións.

E aquà é cando entrou en escena o Tribunal Supremo, ao descubrir o seu xogo, o seu jugarreta: permitir que voten 400.000 xa nacionalizados pola «lei de nietos» e censados é, según ese tribunal, «un perigo fundado, real e serio que podrÃa afectar gravemente á obxectividade e transparencia do proceso electoral, causando entón un dañou irreversible á súa rectitude e corrección».

E compréndense as súas reservas: en Cuba houbo 500 exiliados después da Guerra Civil; moitos regresaron a España, incluso con Franco; hoxe en Cuba solicitan a nacionalidade españonda 350.000 persoas. A lei estaba pensada únicamente para os descendentes de exiliados e represaliados do franquismo, pero unha demencial instrucción posterior coou ou quere coar por centos de miles cuxa relación con España remóntase a finais do século XIX ou comezos do XX. Nin que dicir ten que dos 2.300.000, a inmensa mayorÃa nin coñece España nin ten intención de vivir aquÃ.

De modo que o TSupremo ha pausado o dereito a voto dos xa censados, en tanto non acrediten o seu condición de descendentes de exiliados (excluíndo aos que obtiveron a nacionalidade por esa instrucción marrullera).

Pero non é suficiente. A democracia emparella dereitos e obrigacións.

ÂDereito ao voto? Desde luego… se acredita ademÃs o seu arraigamento, obrigado a merecer as vantaxes de ser español. Porque «facerse español» non é selo, e o principio de igualdade crébase se uns pagan impostos por ser españoles e a outros se lles exime do deber de pagalos ou de arraigarse, manteniéndoles todos os dereitos e beneficios derivados de selo, sóo porque o foron os seus antepasados.

Se a isto sumamos que a venal, arbitraria ou atordada adjudicación dos censados ás circunscricións podrÃa incidir notoriamente nos resultados electorais, o dilema xa non é sóo moral (de reparación histórica), senón polÃtico. PodrÃn ser españoles conforme á lei, sen dúbida, pero non decidir o futuro dun paÃs que a moitos destes impórtalles tanto como a PSÃnchez impórtanlle os 140 mortos na invasión de Ceuta ou as decenas de niñas marroquÃes violadas nesa cidade.