Belinda Washington : «A miña historia en Paquita está inspirada en Olvido Hormigos»

Está no seu mellor momento. A súa canción «Cinco deditos» é o «hit» do verán e acaba de estrear obra no teatro Lara de Madrid, pero en agosto tomarase o seu merecido descanso e virá a Galicia. Porque Belinda confesa que o seu soño é vivir aquí; e o noso que o cumpra


Que a súa voz namora da mesma forma que o fai o seu bo facer sobre o escenario xa o saben vostedes. Talvez o que non saiban é que Belinda Washington é grande fose e dentro da pantalla. Cada palabra, cada frase, dia cunha tenrura e unha sensatez que falar con ela é un agasallo nos tempos que corren. Agora, aos seus 55 anos, protagoniza un dos hits do verán. O que canta o seu personaxe en Paquita Salas, porque aínda que leve o seu nome, ela é actriz e na serie interpreta un papel, pero non uno calquera, senón un destinado a transmitir unha mensaxe igual de forte que o que nos deixa a propia Belinda. 

-Felicidades polo teu papel en «Paquita Salas». ¿Como xurdiu a túa participación?

-Pois mira, xurdiu desde o principio, cando aínda Os Javis non eran tan coñecidos. Tiñan un proxecto con Belén Cuesta e pedíronme que colaborase con eles. Dixen que si e non me equivoquei porque a verdade é que logo a progresión foi impresionante.

-«Cinco deditos» é para moitos a canción do verán. ¿Esperábascho?

-É o surrealismo dos Javis levado a un tema profundo e serio que non ten nada de risa; que martirizamos á xente que comete erros nas redes, e bo, a todo ese mundo que aínda existe de mallar a quen comete un fallo e facer que incluso chegue á morte. É moito máis serio que o dos Cinco deditos, que é unha parodia. Divertida, atrevida e todo o que ti queiras, pero que conta algo moi serio. Entón nada, encantada, que sexa o que eles queiran.

-Feixes de ti mesma, pero ¿ten algo que ver coa Belinda real?

-Non. Estou interpretando un papel máis, aínda que neste caso lle dan a volta desde o principio e úsase o meu nome real, pero nin teño Tinder polo momento, nin teño un fillo. Teño dúas fillas e estou casada, obviamente non é a miña vida. Si eu fixese de min mesma, xamais reaccionaría así. Eu non son tan calada, tan tranquila. O único meu é a miña cara, o meu corpo, que son actriz, e o nome. Nada máis, é unha broma máis dos Javis. Hai moito humor, moita sensibilidade e moita mensaxe, por iso aceptei o papel. Eu na miña vida non mandaría un vídeo así, que tamén é do que a serie avisa. Cuidadito co que mandas, porque iso pode acabar vaiche ti a saber onde. Tamén vai de segundas oportunidades, de saber pedir perdón, de aceptarse e non esconderse, de saber saír valientemente, caerse e levantarse, e volverse a levantar mil veces. De todo iso fala Paquita.

-¿Está mal visto que unha muller fale de sexo e de masturbación?

-Parece que por ser mulleres non podemos falar das cousas normais que nos suceden. Tampouco é facer unha oda a esas situacións, que son íntimas, pero hai que darlle normalidade. Hai que empezar tamén a cambiar o noso vocabulario. ¿Por que ás cousas que son máis negativas chamámoslles coñazo? Ou o de: ‘Mira que collóns ten'. Non, ¡que ovarios! É como cando temos a regra. Non, non estás mala. Tes a regra que é a marabilla de que podes ser nai, si apetéceche, e tes unha cousa que non teñen os homes que é que podes reproducir a especie humana, si queres, e é marabilloso, pero non estás mala. Estás máis sensible, podes ter molestias, pero estás sanísima. ¡Viva a vida!

-Dominas os «jascas», pero ¿déronche moitos zascas na vida?

-¡Ai Deus, que riso! Foi divertidísimo, pasabámonolo/pasabámosnolo pipa na rodaxe e cravabámonos as uñas para non rirnos. E zascas, pois como a todo o mundo. É parte do camiño. A vida está chea de cores, daquela o importante é o que ti fagas coa paleta. Si co que che sucede, afúndesche ou che reforzas.

-Na serie utilizas Tinder. Ti estás casada, pero se non, ¿usaríalo?

-Si non fose coñecida igual, pero así sería unha broma. De todos os xeitos, ¿sabes que pasa? Que eu son bastante romántica. Aínda me gusta iso de chegar a un sitio, si estivese solteira, mirar e ese coqueteo. Todo iso se perde dalgún xeito. Creo no poder da enerxía, na presenza de alguén que che poida atraer desde o primeiro momento. Pero é unha ferramenta máis, de feito, teño amigas que a usan e están encantadas. Que cada un use o que queira para ser feliz.

-¿Que ten de verdade Paquita?

-Ten toda a verdade. Iso é tamén o que fai aos Javis especiais. Que pon nos nosos ollos, no noso corazón, historias que son verdade, actuais, e cunha intención de que reflexionemos e poidamos intentar cambiar ao velas.

-Terelu Campos, Yolanda Ramos, Belén Cuesta ... ¿quen che sorprendeu?

-Terelu sorprendeume no sentido de que me gustou descubrila como actriz, pero con quen realmente non puiden parar de rirme foi con Yolanda. Pero todos. Creo que cada un deles é marabilloso e si fíxasche, é un universo feminino con diferentes personaxes e idades. Por iso tamén me levei unha alegría, porque teño 55 e; que che ofrezan un papel tan reivindicativo, tan arriscado, tan valente, con tanto mensaxe e con tanto marco. Porque empeza facendo a tontada co vídeo, de aí chega ese momento de quérome esconder', e despois, o encerramiento en Navarrete do que rexorde cun triplo salto mortal e sae o dos Cinco deditos. É pura fantasía, parodia, surrealismo, todo o que queiras, pero cunha carga e unha mensaxe. Por iso reivindico que haxa máis papeis así para mulleres.

-¿Sentíchesche perseguida?

-Eu non o sufrín, pero é angustioso. Puiden traballar tranquila e non hei ter ningún escándalo, pero vin o apaleamiento noutras persoas. Dalgún xeito a miña historia en Paquita está inspirada en Olvido Hormigos. É como que non podes cometer un erro, non cho permiten. E é que non nolo permitimos nós mesmos. Somos humanos, equivocámonos e volvemos empezar. Pedimos desculpas, si ferimos a alguén, e non pasa nada. E claro que pasa, claro que hai un vídeo, e non tiñas que facelo, ou si, pero acabou en malas mans e pódeche provocar a morte. ¿Canta xente terá se cadra agora chantaxes por ese tema? E non estou dramatizando, estou a ser súper realista.

-Acabas de estrear obra no teatro.

- Si. Así se escribiu a túa vida, de Cecilia Gessa, que é fabulosa, e estou con Yara Puebla todos os martes de xullo no teatro Lara de Madrid. Vai de que cambiarías da túa existencia, si puideses. Somos só dúas actrices en escena e a resposta do público está a ser moi boa.

-¿Que papel marcouche máis?

- Nenos Roubados pola historia que tiña, por facer un personaxe tan duro. Pero fixen moitos papeis e tamén me gustaría destacar a sorte que tiven de traballar con Arturo Fernández. Un gran cabaleiro, dentro e fóra dos escenarios, un señor, un artista dos pés á cabeza, un mestre, un ser xeneroso de verdade. Ter a oportunidade de empezar con el, hai moitísimos anos, foi o primeiro agasallo que me marcou.

-Tes casa aquí, ¿vés este verán?

-Si. Galicia namoroume ata as trancas hai moitísimos anos xa. É oír o acento e xa me volvo tola. Séntome galega sen selo de nacemento. Si ti disme onde che sentes súper a gusto coa xente, co lugar, coa comida, coa enerxía, con todo, é en Galicia.

-¿E viviches algunha festa galega?

-O ano pasado estiven na festa do percebe de Rinlo e este ano irei tamén. Estiven a traballar e achegáballeme xente e dicíame: ‘Pero, ¿tan mal está a cousa?' Ja, ja, ja. Fágoo por amizade e encantada.

-¿Que palabra galega gústache máis?

- Encántanme todas as expresións como malo será, a cabeza non para, se chove que chova... E non chove tanto como cren, pero si chove, dáme igual. Galicia é máxica, coñécela e namórasche. É inmediato.

-Unha vez dixeches que non vives aquí porque non podes por traballo, ¿cando che xubiles virás?

-Creo que si, non o sei. Nunca sabes onde che vai levar a vida nin os anos que vivirás. O meu soño é vivir en Galicia, faime feliz. Eu voume con morriña de verdade, choro cando me marcho. Prométocho. Eu non entendía cando lía ou escoitaba o da morriña. Dicía: ‘¿Que é iso?' Pero agora téñoa metida dentro, dáme moita pena cando me vou e pasa pouco tempo e estou a desexar volver.

«Paquita Salas» resucita a Anna Allen, a actriz que se inventou unha carreira en Hollywood

a voz
Anna Allen junto a Juan Echanove en una secuencia de la nueva temporada de Paquita Salas
Anna Allen xunto a Juan Echanove nunha secuencia da nova tempada de Paquita Salas

A catalá, que se deu a coñecer en «Cóntame», protagonizou un escándalo ao difundir unha foto súa nos Óscar que resultou ser unha montaxe

 A actriz desapareceu da vida pública despois de que os medios destapasen que se inventou, Photoshop mediante, unha carreira en Hollywood. Catro anos despois, Anna Allen reapareceu cun pequeno papel no último episodio da serie «Paquita Salas», estreada o pasado venres en Netflix.

Por unha banda Allen inspira un personaxe chamado Clara, que interpreta Claudia Traisac, unha actriz que desapareceu misteriosamente tras descubrirse unhas fotos manipuladas na alfombra vermella dos Óscar.

Doutra banda, nun exercicio de metaficción dentro da trama da serie, esa historia acaba sendo levada ao cine nunha película que dirixe Belén de Lucas (Anna Castelo) e a actriz elixida para o papel resulta ser a propia Allen, que pronuncia un monólogo de arrepentimento no que admite o seu erro.

Seguir lendo

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
0 votos
Comentarios

Belinda Washington : «A miña historia en Paquita está inspirada en Olvido Hormigos»