«Por sorte, desapareceu o doante de órganos perfecto»

Advirte que hai que dar a batalla contra as negativas das familias

.

Vigo / La Voz

Cinco médicos da uci encárganse de conseguir que as familias opten pola xenerosidade nos momentos máis duros e doen os órganos da persoa que falece. Lucas Lage (Vigo, 1976) é, xa oficialmente, o coordinador do equipo. «O 95 % das doazóns prodúcense na uci», explica.

-¿Que fai o equipo de transplantes cando unha persoa entra en morte cerebral?

-O primeiro paso é identificar o potencial doante. O segundo é certificar a morte encefálica. Despois hai que obter a autorización familiar.

-¿Que obxectivos márcanse?

-Son dous. O primeiro é manter a cifra de doantes ou incluso incrementala. Aínda non sabemos cal é o teito deste hospital. O ano pasado rexistramos o mellor dato da historia, con 28 doantes. Este ano levamos 16, suficientes para acabar nunha situación moi parecida. O outro obxectivo é loitar contra as negativas familiares, que é un labor de todos, tamén dos medios de comunicación.

-¿Son moitas?

-Si. En Vigo é menor que no resto de Galicia, pero aínda así o dato é alto. A media en España é do 15,7%. É dicir, do total de peticións, case o 16 % din que non. En Galicia a media é do 26,8 % e en Vigo estamos no 22 %.

-Iso quere dicir que ao redor de oito familias dixéronlles que non o ano pasado. ¿Que motivos adoitan dar?

-Adoitan dar dúas razóns: ou que non hai razón ou que descoñecían o desexo do falecido. Hai que invitar á xente a facer unha reflexión sobre isto no ámbito familiar. Nós notamos que a xente está máis implicada, pero aínda non é suficiente.

-Con todo, a lei considera doantes por defecto a todos os cidadáns que non teñan expresado que están en contra, ¿non?

-Si, e poderíase extraer, pero o modelo español consiste en intentar estar sempre de acordo coa familia. Por iso o mellor é deixalo claro.

-Si un familiar dilles que non, ¿ata onde insisten?, ¿cando deixan de preguntarlle?

-Tratamos de avaliar a decisión preliminar. Si é un non rotundo, xa non podes traballar nada, non hai moito que falar, só respectar a decisión. Pero moitas familias teñen dúbidas e necesitas dúas ou tres entrevistas ata que toman unha decisión. Moitas veces é cuestión de explicarlles que hai persoas entre a vida e a morte e que hai xente que falece na lista de espera. Ás veces, co paso dos meses dá un pouco de tranquilidade e de luz ás familias saber que doaron os seus órganos. Para min segue sendo sorprendente a xenerosidade das familias nos momentos máis dramáticos.

-¿As familias contactan con vostede ao cabo do tempo?

-Non é o máis frecuente, pero si me chegaron opinións de familiares que están contentos por ter doado. Saber que hai pacientes trasplantados con boa calidade de vida dános moito ánimo para seguir traballando.

-O proceso é anónimo, pero ¿canto lles contan ás familias sobre o destino dos órganos?

-Envíaselles unha carta por correo ordinario contándolles que órgano se trasplantó e a que comunidade foi. A maioría están moi interesados nesa información.

-Di que hai xente que se morre na lista de espera. ¿Canta?

-Calcúlase que entre o 6 e o 8 % da xente que está na lista de espera morre cada ano. Hai unhas 5.500 persoas en lista de espera en España.

-Ou sexa, máis de 300 persoas morren esperando un órgano.

-Si. E unha dos xeitos para conseguir a autosuficiencia, que é que non ocorra iso, é loitar contra as negativas.

-Xa non hai tantos accidentes de tráfico como antes. ¿Cal é o doante tipo agora?

-Adoita ser unha persoa de entre 55 e 60 anos que sufriu un accidente cerebrovascular, xa sexa isquémico (ictus) ou hemorrágico. Por sorte, o doante perfecto desapareceu.

«Os urólogos do hospital si extraen riles, para o resto de órganos veñen de fóra»

Unha comisión de avaliación reuniuse en novembro para elixir entre Lucas Lage e Luis Amador, que eran os coordinadores de transplantes do Xeral e do Meixoeiro, respectivamente. A decisión non se fixo pública ata onte.

-¿O feito de non implantar órganos no Cunqueiro condiciona que non crezan as doazóns?

-Non o creo, porque é un proceso que non ten nada que ver. Por sorte, a xente está cada vez máis concienciada porque coñecen a outras persoas que están esperando un órgano ou que o recibiron.

-¿Sempre veñen cirurxiáns do hospital onde se van implantar os órganos a buscalos?

-Nós preparamos ao equipo de quirófano, pero sempre vén un equipo de fóra a extraer os órganos. Si son de Galicia veñen en ambulancia e si son de fóra veñen en avión ao aeroporto e ao hospital en ambulancia. A excepción é urología, porque os urólogos do noso hospital formáronse e extraen riles.

-¿Canto tempo teñen para convencer a familia?

-Non está establecido un tope. O proceso pode durar unha mañá, dúas ou tres entrevistas; pero por unha cuestión loxística e ética non é conveniente tardar 24 horas.

Votación
6 votos
Comentarios

«Por sorte, desapareceu o doante de órganos perfecto»