«Estou a exporme pedirlle ansiolíticos ao médico, ¿é boa idea?»: os psicólogos resolven as túas dúbidas

A xestión deste longo confinamento non é sinxelo. Moitas persoas están a sentir ansiedade e pregúntanse si deben medicarse. O Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia resolve as consultas dos lectores de La Voz. ENVÍANOS AQUÍ As túas PREGUNTAS


Redacción / La Voz

Palpitaciones, nerviosismo, ansiedade ou a sensación de que a casa se lles cae encima. Estas son algunhas das consecuencias que moitas persoas están a sufrir ante o obrigado confinamento pola pandemia de coronavirus . Nestes días a rutina á que moitos estaban adoitados rompeuse e empezaron outra que non conseguen xestionar.

Ana Núñez Rubines, a coordinadora do Grupo de Intervención Psicolóxica en Catástrofes e Emerxencias (GIPCE) do Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia, que actúa a través dun convenio coa Vicepresidencia da Xunta de Galicia, foi a encargada de contestar as cuestións enviadas polos lectores de La Voz de Galicia.

Juan

¿Como podo axudar á miña sogra de 90 anos que está soa e non podemos desprazarnos a vela?

Si vive soa e non ten ningunha persoa que poida axudala no que necesite, sería bo que contactases con servizos sociais do seu concello para que teñan en conta a súa situación e axúdenlle facéndolle a compra, levándolle medicamentos e comprobando que se atopa ben de saúde.

Pola vosa banda, o recomendable sería que lle chamásedes por teléfono varias veces ao día para sentirvos máis preto dela e explicarlle o motivo polo que non podedes ir vela.

Sandra

Son unha persoa que tomo ansiolíticos e levo de baixa por un problema de ril máis de 2 meses. A miña vida diaria xa é amolada por eses problemas e téñome que operar de novo. Todo este tema non o levo ben, entre estar encerrada en casa e aínda por encima co meu problema. ¿Como o podo levar mellor dentro das miñas posibilidades? Éntrame moita angustia.

No teu caso sumáronse máis limitacións ás que xa había. Retoma algunha afección que teñas deixado esquecida (debuxar, colorear, escribir, ler…) ou anímache a buscar algunha nova (converter pezas de roupa que xa non usas en novas pezas para vestir ou para o fogar, restaurar pequenos mobles…), conversa coa familia e feixe chamadas ou vídeollamadas a amigos ou familiares que non viven contigo, escoita música que che guste ou feixe calquera outra cousa que che faga sentir ben. E por suposto, coida a túa alimentación e o teu descanso.

Silvia B.

Un dos síntomas principais do Covid-19 é a se sensación de falta de aire, como se este non chegara de todo ós pulmóns. ¿Pode ser tamén un síntoma de ansiedade?

Efectivamente, Silvia. Aínda que parece un síntoma común a diferenza é que na ansiedade esa sensación de falta de aire que deriva nunha respiración máis rápida e superficial (inhalamos menos aire) dura só un pouquiño, normalmente sobre 2 minutos aínda que pode chegar a 10 nalgún caso, e no Covid-19 prolóngase máis no tempo.

mary

Teño ansiedade desde hai 4 anos e medicada. Non sei que facer para controlar os ataques de ansiedade e o medo.

É moi importante que sigas as pautas de autocuidado que estamos dando estes días: coidando o teu corpo tamén axudas á túa mente a estar mellor: dorme as horas necesarias, coida a túa alimentación --recorre a alimentos saudables, non che saltes comidas, evita bebidas azucaradas, estimulantes e alcohólicas-, feixe exercicio físico e dedica tempo a algo que che guste e fágache sentir ben. Unha forma de deter os ataques de ansiedade é activar a respiración voluntaria e que ti controles as inspiracións, facéndoas máis lentas e profundas ata encher ben o peito (inspira durante 4 segundos), aguanta o aire 4 segundos e expira lentamente pondo os beizos coma se foses dicir «ou».

DAVID

Desde hai uns días aparecéronme palpitaciones, ¿poden deberse á ansiedade?

As palpitaciones forman parte da sintomatología da ansiedade e normalmente aparecen relacionadas con pensamentos negativos e preocupacións. Son normais nesta situación e tes que convencerche de que a túa vida non corre perigo. Para controlalas, feixe respiracións máis profundas (inspira lento mentres contas ata 4, aguanta a respiración outros 4 segundos e solta o aire despacito cos beizos coma se foses dicir «Ou». Repite varias veces ata que se normalice o ritmo cardíaco). De todos os xeitos, recoméndoche que sigas as pautas de autocuidado que estamos a dar para previr a aparición deses síntomas de ansiedade.

M.R.C.

Estou a pasalo realmente mal, nunca tomei ansiolíticos, pero estou a exporme pedilos ao médico. Non sei si é boa idea ou si causarán adicción.

É importante que sigas as pautas de autocuidado que estamos a difundir e intentes primeiro facer fronte á ansiedade cos teus propios recursos antes de recorrer á medicación. Mantén as rutinas diarias que tiñas antes desta situación, adaptándoas ás limitacións que temos de estar en casa: dorme as horas necesarias, coida a túa alimentación tomando alimentos saudables e non che saltes comidas. Evita as bebidas azucaradas, estimulantes e alcohólicas, mantén o contacto coa túa familia, os teus amigos e/ou compañeiros/as de traballo e cóntalles como che sentes; descubrirás que eles tamén se senten así. Feixe exercicio físico: coidando o teu corpo tamén estás coidando a túa mente.

María

Durmo moi mal, espertando varias veces na noite. Ademais hai momentos nos que me dá por chorar; estou a facer teletrabajo e choro, vexo a tele e choro. O outro día tiven un pesadelo tan grande que me espertei chorando e non era capaz de tranquilizarme. ¿Que é o que me pasa?

Estamos vivindo unha situación excepcional que nunca se nos pasou pola cabeza e que nos xera gran alarma e preocupación. No teu caso, súmase o feito de que poidas ser unha persoa sensible e cunha gran empatía. Isto pode ser bo nalgunhas circunstancias, pero neste caso está a provocarche un malestar que afecta á túa vida. Evita a sobreinformación, non esteas todo o día vendo noticias e falando sobre o coronavirus, en concreto evítaa nas últimas horas do día para que non afecte o teu soño. É moi importante que sexas consciente de que coa túa actitude de quedar en casa estás a axudar a moita xente e a moitos profesionais e que co teu teletrabajo tamén estás a contribuír a que a vida siga adiante.

Isabel

Teño a ansiedade disparada, non se como controlala. Ademais, teño un TOC coa limpeza de mans e son hipocondríaca, polo que esta situación se me esta facendo imposible de soportar.

É certo que as persoas que tedes estas problemáticas previamente, podedes vivir esta situación con bastante angustia. Trata de manterte activa e distrae as túas atención dos pensamentos que están mantendo o teu malestar: realiza actividades que che gusten e fáganche sentir ben (debuxar, colorear, cociñar, bailar, falar con familiares e amigos/as…). Feixe algunha actividade física (subir escaleiras, bailar, ou algunha das actividades que propoñen a través das redes sociais) e descansa as horas suficientes.

Nestes momentos despreocúpate do teu TOC coa limpeza de mans porque pode ser unha axuda para que poidas seguir as pautas de hixiene que nos recomendan. Só si ves que estás en casa e que necesitas lavalas excesivamente, proba a pórche unhas luvas para non acabar danando a protección natural da pel. Si estás a seguir todas as recomendacións de hixiene que se recomendan desde Sanidade, e estás en casa, a probabilidade de que che contaxies é baixa. Non che deixes levar por eses pensamentos irracionais que disparan as túas alarmas. Si ves que o malestar que sentes é cada vez maior e non che deixa seguir coas túas rutinas diarias, ponche en contacto co teu terapeuta habitual para que che proporcione unhas pautas máis personalizadas.

Susana

O meu sogro faleceu en Xixón e só o meu marido puido desprazarse. Teño medo como levarán os meus fillos (12 e 9 anos) non poder despedirse do avó. ¿Como podo axudarlles agora a xestionar o seu duelo?

Sento moito o falecemento do teu sogro, Susana. Supoño que aos teus fillos xa a destes a noticia. Por unha banda é bo que che mostres dispoñible para responder a todas as dúbidas que teñan e que non teñas medo a dicirlles «non o sei, non podo responderche» si a pregunta resúltache complicada ou consideras que non están preparados para a resposta. É importante que non lles mintas e que o avó non se converta nun tema tabú en casa. E doutra banda, podes proporlles que lle fagan ao avó un debuxo, unha manualidade ou lle escriban unha carta e cando poidades facer o funeral con toda a familia poidan levarllos onde estea enterrado ou onde estean as súas cinzas e deixarllos alí. 

Manuel

Xa me parou a policía, fun identificado. Agora ata teño ansiedade por saír facer a compra ao supermercado. Pásaseme pola cabeza incluso ideas de suicidio, ¿é normal?

A policía ten que facer o seu traballo e estes días tócalles ser máis ríxidos porque estamos ante un problema de saúde pública moi serio e a súa misión é contribuír a que se freen os contaxios. Saír a facer a compra considérase unha necesidade básica e non debes sentirte ansioso nin culpable. Estes días trata de seguir as nosas pautas de autocuidado e o máis importante: fala coa túa familia, conecta cos teus amigos e con compañeiros de traballo ou estudo. Cóntalles como che sentes e seguro que descobres que moitos deles están a vivir o mesmo que ti. Pensa que esta situación tivo un inicio e terá un final. Si ves que esa idea suicida continúa non dubides en pedir axuda a través do teléfono de urxencias 061.

Lucía Villaverde

Máis que a ansiedade de agora, dáme medo a ansiedade cando todo termine: o querer abarcar todo o que non fixen agora e frustrarme por non poder facelo; por non poder quedar con todas as persoas que quero ou non facer as viaxes que me gustaría.

É verdade que esta situación que estamos a vivir fainos cambiar a visión que temos da vida e vai modificar os nosos valores. De todos os xeitos, non che angusties anticipando o que sucederá no futuro. Vive o día a día, o hoxe. Si queres, feixe unha lista coas cousas que che gustaría facer cando todo acabe e ordénaas por importancia ou prioridade. Igual algunha desas anotacións xa podes comezar a facelas hoxe ¿Por que non facer unha videollamada a esas persoas e dicirlles o que as queres?.

Sara

Estou a ter dificultades para poder estudar porque noto unha sensación de bloqueo e dificultade para a concentración. Quería consultar como enfrontar a ansiedade da cabeza, a procrastinación constante e o poder xestionar mellor a capacidade de estudar eficientemente.

As preocupacións e a ansiedade son as principais fontes de bloqueo cando estamos a estudar. Organiza o teu día pondo os tempos para estudo, para descanso e para o teu coidado e intenta respectalos. O exercicio físico é moi bo para a nosa saúde mental. Si as actividades que estás a facer en casa non che motivan proba a facer outro tipo de actividade física, por exemplo bailar. Elixe esas cancións que che gustan e danche subidón» e baila e canta durante un intre. Ademais, recorda que durmir as horas necesarias e coidar a alimentación é básico para facer fronte ao estudo. Si aínda coidando todo o anterior notas que a túa mente se distrae cando intentas estudar, inclúe no teu día un «momento para as preocupacións». Este será un intre dun máximo de 20 minutos cun horario fixo no que che dedicarás única e exclusivamente a prestar atención ás túas preocupacións (podes escribilas, falalas con outra persoa ou simplemente pensar nelas)/nelas). O resto do día, cando detectes as preocupacións na túa cabeza, terás que dicirlles «agora non é o momento, pensarei niso na hora das preocupacións». Así, pospolas para ese momento e volves concentrarche no teu estudo.

Xesús

Por motivos laborais vivo só na Coruña; a miña parella, os meus pais e irmá viven noutra cidade e, desde antes de que se decretase o estado de alarma, xa desistín de ir velos pois son poboación de risco. Son unha persoa moi activa á que lle gusta practicar deporte ao aire libre. Por momentos levo mellor esta situación, pero xa sufrín algún ataque de ansiedade, especialmente pola incerteza desta situación e a preocupación constante pola saúde da xente que quero e non podo ver. Por outra banda, polo meu traballo non podería tomar certos fármacos para a ansiedade así que a situación se me está facendo bastante dura.

Como ben dis, a incerteza na que vivimos xera moitas preocupacións e moita ansiedade. Debemos aceptar as nosas emocións e non loitar contra elas para que non se volvan máis intensas. No teu caso, creo que é recomendable buscar estratexias para facer fronte a esta situación sen recorrer á medicación. Son moi importantes todas as pautas de autocuidado que estamos compartindo estes días a través das redes sociais: durmir as horas necesarias, coidar a alimentación sen saltarse comidas e tomando alimentos saudables, evitar bebidas estimulantes, azucaradas e alcohólicas, manter contacto coa túa familia, amigos e compañeiros de traballo e facer exercicio físico. Aproveita as novas tecnoloxías para facer chamadas e videollamadas a esas persoas que non podes visitar e que botas de menos. Nas redes saíron ideas moi enxeñosas para estar en casa e seguir realizando exercicio físico. Busca aquela actividade que máis che atraia e pona en práctica. E recorda que esta situación que estamos a vivir ten un final e pronto poderemos retomar as nosas vidas onde as deixamos. 

Jorge Fernández

¿É normal sentir ansiedade descontinua?

Totalmente normal, Jorge. A ansiedade non está presente cada minuto do día senón que se manifesta en determinados momentos coincidindo coa nosa forma de pensar. Intenta seguir unhas pautas saudables e reforzarche con palabras amables cada un dos teus logros estes días.

Laura Amil

Estou a vivir soa e non podo evitar sentirme deprimida dado que son moi dependente. ¿Como podo afrontalo?

As limitacións que esta situación nos pon poden xerar sentimentos de tristeza. Segue unha vida saudable: non che saltes comidas, dorme as horas necesarias, vísteche e sentir ben co que che poñas, feixe exercicio físico e evita quedar todo o día na cadeira de brazos. Aproveita para facer chamadas e vídeollamadas á familia, a amigos e compañeiros de traballo. E recupera algunha afección, como debuxar, ler, escribir ou busca algunha nova (por exemplo, podes utilizar pezas de roupa que xa non usas para crear novas pezas ou roupa para o fogar).

Ángela

Teño diagnosticado que son bipolar. Vou traballar e ademais saio cada día á compra. Non son capaz de quedar en casa. ¿Podo saír sen certificado médico? ¿Que me pode pasar si obríganme a quedar en casa?

Cada día xa realizas as saídas que están permitidas. É importante que substitúas ese «non son capaz» por un «si podo, vou intentalo». Segue as recomendacións de autocuidado que procedan de fontes oficiais e si sentes moito malestar, contacta co teu psicólogo ou psicóloga para que che dea unhas pautas personalizadas.

Carmen Pérez

¿Pódelle pasar factura a un neno de dous anos adoitado a estar mañá e tarde no parque non saír agora tanto tempo de casa?

Aínda que é certo que os nenos notan moito os cambios nas súas rutinas, tamén o é que teñen unha maior capacidade de adaptación a eses cambios que os adultos. Non teñas ningún medo nese sentido e aproveita este momento para tirarche no chan e xogar con ela sen a presión do paso do tempo e para ensinarlle novas habilidades.

Vania

Fai un par de semanas tiven unha crise de ansiedade e puxéronme un relaxante muscular en urxencias. Estes días en casa estou teletrabajando e séntome con moita ansiedade, dóeme o peito ao intentar durmir, e ás veces sento sensación de afogo. ¿Podédesme dar algunhas claves para relaxarme? 

É importante que elabores un plan do que vai ser o teu día a día para que teñas esa sensación de control que contrarresta a ansiedade. Inclúe durante ese teletrabajo un tempo de descanso no que fagas o que che apeteza (podes falar con alguén, tomarche algo ou simplemente non facer nada). Coida a túa alimentación: non che saltes ningunha comida, segue unha dieta sa, substitúe a cafeína e as bebidas estimulantes por infusións tépedas de manzanilla, menta, tila ou outra sen teína. Dedica tamén uns minutos a algunha actividade física e dorme as horas necesarias.

antía

Este fin de semana vin como levaban a un veciño do edificio de en fronte. Unha persoa que por idade entra no grupo de risco. Non o coñezo pero produciume dor. Ademais preocúpame que teño nenos moi pequenos e, si o seu pai e eu enfermamos, non temos con quen deixalos. ¿Como podo xestionar esta profunda dor, esta grandísima indignación e este medo polo meu bebé e o meu fillo pequeno?

É certo que cando a situación afecta a alguén próximo sentímonos máis vulnerables e éntranos máis medo e preocupación. Neste caso non deixes que eses sentimentos che paralicen e segue todas as recomendacións que nos dan as autoridades sanitarias. Agora toca coidarnos para seguir coidando. E ese coidado implica quedar en casa e saír só si é estritamente necesario e coidando todas pautas de autoprotección que nos están dando.

Carmenza Cardona

Non podo xestionar as miñas emocións. Todos os días penso que non son capaz de chegar ao final disto.

O primeiro é cambiar eses pensamentos que empezan por «non podo/non son capaz» que che están bloqueando por outros que che poñan en marcha: «hoxe vou facer». Proponte pequenas metas cada día e segue todas as pautas de autocuidado que estamos a dar.

Alba

¿Como podemos non entrar nun bucle? Nestes días parece que se entra unha rutina da que unha ademais non quere saír dela, de non querer facer nada.

Non permitas que esta situación che bloquee. Está ben ter un día de non facer nada pero logo debes pórche en marcha: aséate e vísteche coma se foses saír á rúa, dedica tempo a falar coa túa familia e amigos/as, coidar a túa alimentación e as túas horas de descanso. Sería bo que nunha axenda ou un caderno fixeses unha organización do teu día contemplando tempo para as túas responsabilidades, o teu traballo (si é o caso) e tempo de lecer. Si cumpres esa planificación e cóidasche sairás facilmente do bucle.

raquel

Ola! Teño 38 anos e desde os 18 anos e ata os 34 estiven medicada por ansiedade xeneralizada. Fai catro anos conseguín, por fin, controlar a miña ansiedade. Ademais teño problemas de costas. Preocúpame que esta situación invista o meu progreso e teña que volver medicarme.

Pensa en todo o que che axudou a conseguir controlar a ansiedade fai catro anos e volve pólo en práctica. Seguro que utilizaches estratexias para afastar os pensamentos destrutivos da túa vida e/ou algunha técnica de relaxación. ¡Volve utilizalas! En canto á túa dor de costas, nas redes podes atopar actividades físicas e exercicios de estiramento que poden ser compatibles coa túa doenza. Si adoitas ir a un fisioterapeuta, tamén che pode aconsellar que exercicios pódenche axudar.

 isabel

Dóeme o estomago e sento ardor na fronte. Creo que se debe ao estrés. ¿Que podo facer?

É moi importante que sigas as pautas de autocuidado que estamos a dar. Mantén unhas rutinas saudables para manter corpo e mente sas: dorme as horas necesarias, coida a túa alimentación (recorre a alimentos saudables, non che saltes comidas, evita bebidas azucaradas, estimulantes e alcohólicas), feixe exercicio físico e dedica tempo a algo que che guste e fágache sentir ben (unha afección, falar con algún/a amigo/a, ler, debuxar/colorear…)

Daniel Varela

Ola. Son unha persoa que non para, non adoito estar en casa e fago moito deporte. Está a custarme e nótome de mal humor. Non sei que facer e todo isto me está custando demasiado. ¿Que podo facer para solucionalo? 

É certo que esta situación que estamos a vivir púxonos limitacións na nosa vida diaria, pero iso non implica que teñamos que romper coas nosas rutinas. Só necesitas adaptalas ás circunstancias, a realizalas en casa. Polo que contas seguro que tes un bo grupo de amigos. Aproveita as novas tecnoloxías e feixe vídeollamadas, non perdas o contacto con eles. Seguro que che poden dar ideas para soportar mellor esta situación. Nas redes sociais tamén podes atopar vídeos moi enxeñosos para que poidas realizar exercicio físico sen saír de casa.

carolina

Son unha moza de 29 anos, opositora, xeralmente con boa saúde e afeccionada ao deporte por mor dun brote de ansiedade que sufrín hai aproximadamente dous anos. Desde entón mantiven baixo control as miñas recaídas e apenas contei un par nestes últimos anos. Con todo, por mor da aparición da pandemia do coronavirus, os ataques de pánico e a sensación de angustia permanente apoderáronse de min. Os meus pais son maiores e xa que logo o temor a contraer o virus e poder transmitirllo converteuse na obsesión. A pesar de que vivimos nunha casa, e son afortunada xa que podo saír ao xardín e despexar a mente, son incapaz de facelo. Calquera dor convértese nun posible síntoma e non podo saír desa espiral. Consómeme e son plenamente consciente de que o dano mental pode repercutir na miña saúde física. O meu doutor hame recetado alprazolam 0,25mgs para durmir, pero o meu principal problema é que vivo cunha angustia permanente que non lle deixa vivir.

Ese medo a contaxiar aos nosos familiares vulnerables é normal nesta situación e estalle afectando a moita xente. Neste momento é bo sentir ese medo (a condición de que non che bloquee) porque é o que nos fai seguir as indicacións que nos dan para evitar o contaxio. É un medo que xorde para protexernos.

En canto á ansiedade, pensa en que cousas fixeches durante estes dous anos para manter baixo control as recaídas e volve pólas en marcha. Seguro que tes moitos recursos dentro de ti. Recoméndoche tamén que poñas en práctica todas as pautas de autocuidado que estamos a dar, que utilices algunha técnica de relaxación que che ensinaron, que chames a amigos e que utilices o sentido do humor como un ansiolítico máis.

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
16 votos
Comentarios

«Estou a exporme pedirlle ansiolíticos ao médico, ¿é boa idea?»: os psicólogos resolven as túas dúbidas