«Querido caseiro»: unha recompilación de pisos de estudante para non durmir

Un perfil de Instagram colectiviza as malas experiencias dos universitarios


santiago / a vozredacción / a voz

Un día, a unha chíoera ocorréuselle un experimento: colgou un anuncio falso de alugueiro en Madrid. As fotografías eran dunha cela dun cárcere español. Ao cabo dunha hora, xa lle escribiu xente interesada. O Zulista, ese perfil, segue recompilando os anuncios de pisos -por chamarlles algo- máis lamentables a prezos autenticamente desorbitados. E agora, chega o perfil que vén a colectivizar unha experiencia que moitos sofren, pero que parece que é algo do que poucos falan: os pesadelos nos pisos de estudantes. Querido caseiro é un perfil de Instagram que, ao modo doutros como Traballos Ruineros, está a servir de terapia, de denuncia e ata de catarse a moitos que viviron auténticos pesadelos nos seus anos universitarios.

Como Bruno, un dos xestores do perfil, que primeiro falou con tres compañeiras do que sufrira os dous primeiros anos de carreira e que descubriu que non estaba só. Ao contrario. «Falando coa xente da facultade, cos nosos amigos, vimos que era algo que non quedaba en nós, que acontecía de forma case sistemática». E empezou unha relación case epistolar con todos eses arrendadores que fixeron aos universitarios ter pesadelos. Pesadelos alugados, para máis inri. El mesmo conta historias para non durmir: «Vivín nun piso que tiña moitísimas humidades, e cando espertabas as paredes estaban molladas. Estropeóuseme o móbil, estropeóuseme a batería electrónica que tiña... E a relación coa caseira non era de todo mala, pero deixaba bastante que desexar», conta Bruno, que pasou pola experiencia das axencias e do alugueiro directo cos propietarios do piso. «A maioría utiliza axencia, e hai de todo. Supoño que dentro da mesma haberá experiencias boas e malas». El, o primeiro ano, alugado a través de axencia, non falou coa inmobiliaria en todo o curso. Dirixíase só á caseira «e á hora de rematar o contrato a axencia me derivaba á caseira e a caseira á axencia. Atopas estas combinacións estrañas».

«No piso dunha amiga rompeu unha tubería, e se usaban o váter facía humidade no piso de abaixo. O caseiro para asegurarse de que non usarían ese baño quitoulles o váter e plantoullo na cociña». É unha das últimas publicacións. O piso estaba na Coruña.

View this post on Instagram

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ 🏚 SANTIAGO DE COMPOSTELA 📆 2018 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ "Vos caseiros ao principio ían de bos e dicían que se tingamos calquera problema que lles chamáramos pero logo non nos facían nin caso e culpábannos dous problemas, polo que vos tingamos que solucionar nós. Logo empezaron a aparecer intres vivos non piso sistematicamente e eles non querían facerse cargo, para máis tarde tomar dúas medidas que non serviron de nada e logo dicir que nos inventásemos ou dous intres. Á mínima que dicíamos algo que non lles conviña tratábannos mal e insultaban, tanto en persoa como por teléfono. A fianza non a ingresaron ata catro meses despois de entrar non piso e porque xa lles mandásemos un burofax esixindo varias cousas se non querían que tomásemos medidas legais, polo que seguramente leven desde sempre sen declarar ou alugueiro do piso. Logo para devolvernos a fianza inventáronse danos que xa estaban cando entrásemos ou que non era reais."

A post shared by Querido Caseiro (\queridocaseiro) on

«A principios de xuño do ano pasado apareceron goteiras en varias habitacións do piso que tiña alugado. Avisamos á caseira, a inmobiliaria...Non se fixo nada e as filtracións acabaron danando o cableado e deixándonos sen luz en toda a casa a excepción de no salón, estropeando toda a comida da nevera e deixándonos sen auga quente. Vivimos tres semanas así». Santiago, 2018.

Durante un tempo, os catro xestores do perfil recompilaron pesadelos durante un mes e traballando na saída gráfica. Agora, os pesadelos van aparecendo aos poucos, como as pingueiras dese piso de Santiago no que durante case un mes tiñan que camiñar practicamente con paraugas dentro de casa, duchábanse en auga fría e ás escuras e non podían nin estudar nin cociñar.

View this post on Instagram

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ 🏚 SANTIAGO DE COMPOSTELA 📆 2017-2018 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ "A principios de Xuño do ano pasado apareceron goteiras en varias habitacións do piso que tiña alugado. Avisamos á caseira, a inmobiliaria...Non se fixo nada e as filtracións acabaron danando ou cableado e deixándonos sen luz en toda a casa fóra de non salón, estragando toda a comida dá neveira e deixándonos sen auga quente. Vivimos tres semanas así, practicamente a totalidade dunha mensualidade, pagando todo coma en circunstancias de total normalidade, cando pouco máis e tingamos que ir con paraugas pola casa, duchándonos ás escuras e con auga fría, sen poder estudar na casa, nin poder cociñar...forzándonos a ter que marchar do piso antes de tempo pola imposibilidade de vivir así."

A post shared by Querido Caseiro (\queridocaseiro) on

«Quedamos sen vasos»

Pero que pasa, ¿que os bos caseiros non abundan? «A verdade é que falando coa xente da miña clase son maioría os caseiros ou caseiras que teñen este tipo de comportamentos», explica Bruno. Como a arrendadora que aparece todas as mañás no piso para comprobar o seu estado e lanza a louza do fregadero a unha tina. «Quedamos sen vasos», contan. O fregadero tamén é o protagonista dunha historia de animais que ocorreu en Compostela no 2016: «Na primavera comezaban a aparecer lesmas no vertedoiro e o caseiro o único que fixo foi dicirnos que lles botásemos cervexa». «E non só os caseiros, tamén o piso como tal, que está en malas condicións e os prezos son moi elevados. Eu vin de todo». Por exemplo aquel piso no que a cociña era un corredor. «Se abrías a porta a persoa que estaba cociñando tiña que deixalo porque non cabían dúas persoas. E ese piso estaba a 200 euros por persoa». Nin os pisos de estudantes libráronse da burbulla. «Eu cando empecei na universidade pagaba 120 euros polo alugueiro e este ano pago 160. É un piso diferente, pero si que o notei á hora de buscar piso. A 120 euros xa non atopei. Todos están por riba de 140 ou 150». ¿Como se organiza? Pois normalmente, explica Bruno, dáse un prezo mensual conxunto «e es ti quen ten que buscar con quen vivir. Se sodes menos toca a máis por persoa. E encarece a vivenda».

Está ben denunciar, pero este grupo de universitarios quere facer algo máis. Darlle aos demais as ferramentas para deixar de pagar un pesadelo en cómodas mensualidades. «Cando gañemos en actividade e seguidores queremos divulgar os dereitos como arrendatarios á hora de facer o contrato, ao final do contrato...». Porque ese é outro tema. A fianza. Para recuperala, moitas veces, hai problemas. «É que non estamos informados. Se non o falas non sabes que a fianza ten que estar depositada, e que se as cousas non están en regra non só poden protestar os caseiros, tamén podes protestar ti».

Como ese piso da Coruña cuxo dono «tiña un amigo que lle facía de electricista... Había na casa varios enchufes e chaves de luz que non funcionaban, veu e púxolles un anaco de fío de cobre porque dicía que os fusibles eran algo anticuado».

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
24 votos
Comentarios

«Querido caseiro»: unha recompilación de pisos de estudante para non durmir