O romanticismo das dietas milagre

¿De verdade non hai dietas milagre? O certo é que habelas, hailas. De feito, lévaas habendo desde hai dous séculos


¿De verdade non hai dietas milagre? O certo é que habelas, hailas. De feito, lévaas habendo desde hai dous séculos. Parece ser que a primeira dieta publicada e publicitada como tal foi proposta, en 1825, polo xurista francés Jean Brillat-Savarin na súa obra gastronómica A fisiología do gusto. No entanto, aínda houbo que esperar catro décadas para que aparecese o primeiro libro dedicado integramente a unha dieta e que se converteu nun éxito: en 1863 o inglés William Banting, quen antes de converterse en gurú da alimentación era un enterrador con problemas de sobrepeso, publicaba o seu Letter of corpulence, tratado no que daba a coñecer a dieta coa que conseguira perder eses quilos de máis e que alcanzou unha gran repercusión. Ata o punto de acuñarse a expresión «facerse un Banting». No seu descargo hai que dicir que o seu método se baseaba en algo tan sinxelo como unha dieta hipocalórica que instaba a substituír o pan, o azucre e as patacas por peixe e verduras.

Pero xa antes diso, a comezos do século XIX, o romanticismo europeo padecera a primeira dieta milagre adelgazante promovida por unha celebrity. Lord Byron presumía de tipo fino e palidez -ao parecer baixou de 88 a 57 Kg- grazas a que se alimentaba fundamentalmente de vinagre de mazá e de patacas empapadas do mesmo. Unha dieta que foi adoptada por moitos mozos románticos que aspiraban a estar tan delgados e espectrales como o poeta.

Pero é a partir do s. XX cando se abre a barra libre das dietas milagre, definidas como aquelas que non teñen ningunha base nin evidencia científica.

Ao redor de 1903 a chewing diet de Horace Fletcher -a saber, masticar cada bocado ata a saciedade… e ata chuspilo unha vez extraído todos os seus mollos e nutrientes- converteuse en todo un fenómeno, chegándose a organizar quedadas para practicala en grupo. Tamén por entón comezou a publicitarse a dieta da tenia, que pasaba por inxerir unha larva do parásito; e que garantía, ademais da perda de peso, diarreas, vómitos e tremendas dores intestinais.

Os anos vinte viron o auxe da dieta do cigarro, por mor dunha exitosa campaña publicitaria de Lucky Strike que invitaba a fumar un Lucky antes que tomar unha lambetada. E así mesmo da dieta inuit que permitía comer toda a carne de reno, peixe cru e aceite de balea que se quixese.

En 1930 aparece a dieta do pomelo, consistente en tomar un antes de cada comida e que rebautizada como a dieta de Hollywood ou das estrelas segue vixente nos nosos días con múltiples variantes -piña, alcachofa, etc-. E o mesmo sucede coa dieta da sopa de cabaza popularizada nos anos 50 polas estrelas cinematográficas da época.

Pouco antes, en 1941 o naturópata Stanley Burroughs introducira a dieta da limonada, o primeiro tratamento détox ou depurativo e que pasaba por inxerir un mínimo de seis veces ao día durante dez días, unicamente unha beberaxe a base de zume de limón, sirope de arce, auga e pementa caiena. Tratamento que no 2006 volveu ao primeiro plano da actualidade ao confesar Beyoncé que ese era o segredo da súa figura.

Nos 70 viviuse o auxe dos estupefacientes e da dieta do soño -que segundo se rumoreaba practicaba Elvis Presley-; que apostaba por substituír o comer acotío por durmir acotío abarrotándose de narcóticos.

Finalmente, en 1977 lánzase ao mercado o primeiro -ou polo menos o primeiro que alcanzou éxito- batido adelgazante sustitutivo, o Slim Fast, que se debía beber substituíndo ás comidas.

Visto o visto, o milagre é que se siga dando crédito -ou cando menos pábulo- a segundo que dietas.

Isto é o que debes cear para adelgazar

SANDRA FAGINAS

Nin se che ocorra tomar só un iogur ou só unha froita. Tanto si queres baixar peso coma se non, a cea hai que facela ben si ou si, porque entón poden aparecer problemas de saúde importantes. Os xaxúns non son bos, e menos, para quitarche quilos. Toma nota e cea de prato

Hai quen cre que por tomarse de noite un só iogur ou unha peza de froita pode adelgazar e que a súa dieta se equilibra así facilmente, pero o que realmente sucede é que se desequilibra e, ademais, desequilíbrase mal. Cóntamo o doutor Viso, que o primeiro que advirte aos lectores de YES é que hai que cear BEN porque esa comida debe supor o 25% das calorías que inxerimos ao día. A cea, di Viso, convén matizala e non obsesionarnos tampouco con iso de «hidratos cero».

 «Claro que non hai que encherse cun prato de pasta ou cun platazo de patacas, pero si se pode tomar unha pataca cocida, ou un cuenco pequeno de arroz», explica o experto en saúde e nutrición.

Seguir lendo

Votación
2 votos
Tags
Comentarios

O romanticismo das dietas milagre