Fernando Hierro , o seleccionador sobrevindo

A boa relación cos xogadores destaca nun técnico que hai tres días non se vía á fronte do combinado nacional


Redacción

«Está a falarse menos do Mundial de Rusia que dos estadios de Catar», protestaba fai só tres días Fernando Hierro durante a entrevista que concedeu á Cadena Ser. Onte non se falou apenas doutra cousa que da cita rusa, da selección e do seu director deportivo mutado a seleccionador en resposta a unha fulminante destitución. Case todo estaba anunciado entre as liñas desa charla radiofónica chea de titulares a posteriori. «Nin o teño pensado», respondeu Hierro cando Manu Carreño preguntoulle pola posibilidade de asumir o cargo co que se topou 48 horas despois. «Á maioría dos xogadores do grupo coñézoos e teño ascendencia con eles desde que tiñan 16 anos», expuxo, fardando involuntariamente de currículo mentres aludía á súa anterior etapa no posto que exercía ata onte. A que incluíu o título planetario acuñado por Del Bosque tras un torneo no que Hierro tivo ocasión de sacarlle brillo ao seu papel. Por exemplo, cando axudou a convencer Puyol de seguir vestindo de vermello máis aló de Johannesburgo, polo menos, ata chegar aos cen. «Hai un ano tiña case decidido deixalo, pero agora...», confesou o futbolista tras a charla de central a central.

Aí, na súa man esquerda, concéntrase o poder do novo seleccionador. «É unha excelentísima persoa. Un dez», manifestaba onte Toché, dianteiro con quince campañas como profesional ás costas, que resumía así a súa opinión sobre o técnico malagueño: «Nunca hei ter un adestrador tan próximo».

O punta traballou no Oviedo ás ordes do novo seleccionador. Foi na única tempada de Hierro como primeiro espada nun banco, tras outra á sombra de Ancelotti no Real Madrid. «Chegou dicindo que lle gustaba o fútbol de toque, pero que se adaptaría aos xogadores que tivese», recorda Toché, para quen «fai falta moito valor ao aceptar un reto tan complicado a dous días de empezar, pero el é unha persoa valente. Si alguén estaba preparado é Fernando, xa ten o trato habitual co persoal e o respecto gañado, tanto polo seu cargo como polo seu pasado como xogador».

Un pasado que inclúe 89 encontros con España e a quinta praza no rexistro de goleadores da selección. 29 tantos marcou un futbolista dacabalo entre o centro do campo e o eixo da zaga. 124 anotou para o Real Madrid, o club que desatou o temporal que levou por diante a Lopetegui. Sobre ese equipo e sobre o seu predecesor no cargo tamén lle preguntaron cando aínda non se cheiraba a tormenta. «Todos sabedes o que o Madrid significa para min, pero a verdade é que cero», respondeu a si víase con opcións de suceder a Zidane. «Agora mesmo estou centrado no Mundial», «nisto todo o mundo toma decisións que nin nos decatamos» e «como madridista respectarei todas as decisións que toma o Real Madrid», foron outras citas para apuntar. Destacou, polo seu posto, a súa «absoluta confianza» en quen acabaría saíndo camiño do club branco pola porta de atrás de Krasnodar.

Falou incluso da substitución, sen que houbese aínda vacante que ocupar: «Elixir seleccionador non é fácil. Trátase dun traballo complexo porque darlle personalidade a unha selección necesita tempo». Dous días vai ter Hierro antes de estrearse nun Mundial que arrinca costa arriba. Mañá, fronte á campioa de Europa, coa man esquerda terá que bastar.

Votación
1 voto
Comentarios

Fernando Hierro , o seleccionador sobrevindo