Màxim, ridículo ata para dimitir


Xa contamos que o único borrón do sólido Goberno de urxencia montado por Pedro Sánchez nun fin de semana foi a designación de Màxim Huerta como ministro de Cultura e Deporte. Unha frivolidade innecesaria. Porque Huerta , a quen algúns reivindican agora como presentador de informativos antes do seu salto ao abismo da crónica rosa, e incluso como escritor -se ve que non leron nin un só parágrafo dos seus infumables novelas-, simplemente non estaba á altura de un Executivo no que nada menos que Nadia Calviño coordinará a área económica de todos os ministerios.

Iamos ben, sorprendentemente ben, ata que apareceu Màxim Huerta , cuxa maior experiencia profesional (polo menos no que se refire a duración) son os dez anos que se pasou sentado á beira de Ana Rosa Quintana no estudio de Telecinco. «Un medio que todos ven, pero todos demonizan», dixo o exministro na súa agre despedida, na que invocou a transparencia unha e outra vez, pero non admitiu preguntas da prensa. Curioso xesto vindo dun xornalista.

Iamos ben ata que O Confidencial destapou que o noso afamado premio Primavera defraudou 218.322 euros a Facenda. E o máis grave non é a pasta evadida, senón o nome co que bautizou á sociedade a través da cal lla quixo coar ao Fisco: Almaximo Profesionais da Imaxe (sic). Este home vese que é ridículo ata para defraudar. Ata para dimitir. «Voume para non partirme eu». «Para defender aquilo que máis amas, ás veces hai que retirarse, e eu amo a cultura máis que nada», soltou nunha comparecencia con aires máis mitineros que de acto de contricción.

Màxim Huerta só nos durou seis días. Unicamente aguantounos un par de columnas e outra bóla extra para despedilo. É o ministro máis breve da nosa recente democracia. E mira que España dá xogo para dimitir. Durante esa semana escasa, o narrador tomou unha única decisión acertada: renunciar ao cargo. Porque o peor do nomeamento de Màxim como máximo responsable de Cultura e Deporte -dous das cousas máis importantes da vida, porque a fan algo levadía- non foi que Pedro Sánchez lle ofrecese o ministerio, senón que Huerta aceptáseo. Pero España é o país onde ninguén recoñece as súas limitacións e todo o mundo asume postos moi por encima das súas posibilidades.

O grave do caso Huerta non son os 218.322 euros defraudados a Facenda, senón as ñoñerías e cursiladas que alagan as súas novelas e que, xunto á súa icónica imaxe no sofá de Ana Rosa, levárono en volandas a un mandato tan efémero como inocuo.

Ao final, Huerta tivo que dimitir por uns 200.000 eurillos de nada. Porque el, sentenciou, é inocente: «Pero a inocencia xa non vale de nada ante a jauría». ¿Jauría? ¿É leste o mesmo Màxim que despellejaba aos famosos no tresillo de Ana Rosa?

É unha mágoa que Fernando Hierro xa teña ocupado o banco de España, porque poderiamos ter nomeado a Màxim seleccionador da Vermella. Seguro que aceptase o cargo coa mesma inconsciencia e alegría con que asumiu o Ministerio de Cultura e Deporte. E seguramente non o faría peor que ese adestrador bígamo chamado Julen Lopetegui, outra cabeza que acabamos de ver rodando desde o cadalso. A ver si de verdade este país está a cambiar e empeza a ser unha desas nacións civilizadas onde se pasa pola guillotina a quen mete a man ou o zueco onde non debe. De momento, asistimos ao inesperado espectáculo de ver como nun só día cortaban o pescozo dun ministro e un seleccionador nacional. Que caos tan fermoso.

Votación
73 votos
Comentarios

Màxim, ridículo ata para dimitir