¡Ás urnas, cidadáns!

.

Cataluña diríxese irremediablemente cara a unhas novas eleccións autonómicas. Só falta xa saber si eses comicios convocaraos Carles Puigdemont cando a CUP déixelle en minoría ou si farao antes Mariano Rajoy recorrendo ao artigo 155 da Constitución. Non hai outra saída capaz de sacar a Cataluña do labirinto no que a meteu a irresponsabilidade de quen emprenderon unha viaxe cun mapa falso e un precipicio por destino. O requirimento do Goberno a Puigdemont é puro formulismo, porque é seguro que contestará con outro trabalinguas tan inextricable como covarde.

Rajoy tomouse o seu tempo, pero incluso quen lle solicitamos reiteradamente desde hai tempo que actuase con contundencia -e seguimos pensando que debeu facelo antes-, temos que recoñecer que manexou esta crise con intelixencia e ata con certa habilidade. Sen ter tomado aínda ningunha medida irreversible, ten ao bloque independentista dividido como nunca e ao bordo da ruptura. Conseguiu tamén que o mundo enteiro comprobe que Puigdemont non é máis que un trileiro da política, e non ese heroe romántico da independencia que compraran insensatamente moitos medios internacionais. E forzou para rematar ao líder socialista, Pedro Sánchez, en contra do que era o seu desexo, a comprometerse pública e nítidamente a apoiar con carácter previo a aplicación do 155 e as medidas coercitivas que leve, en lugar de agardar a que o Goberno adoptase en solitario esa dura decisión sen asumir así custo político algún e á espera de sacar rédito político do conflito no futuro.

É de esperar que esa transmutación de Sánchez en home de Estado sexa permanente, aínda que o feito de que teña esixido a cambio que Rajoy se comprometa a abrir a vía dunha posible reforma da Constitución non fai albergar grandes esperanzas. Ese camiño non vai solucionar o problema catalán. E, ademais, non conduce a nada. É obvio que nas actuais circunstancias abrir o melón constitucional é pegar un perigoso tiro ao aire. E o é porque no que traballan activamente non só os independentistas, senón tamén Podemos, non é en reformar o modelo democrático que os españois aprobaron por abafadora maioría en 1978, senón en acabar con el.

A solución ao problema catalán non é un cambio na Constitución, porque a reforma que se necesitaría é xustamente a contraria á que se está expondo. É dicir, acabar cos privilexios dunhas comunidades respecto doutras, garantir a igualdade en dereitos e deberes de todos os españois, e non ampliar o erro histórico que supuxo admitir que haxa cidadáns de primeira (vascos, cataláns e navarros) e de segunda (o resto). E como nin un só partido está disposto a asumir o custo de defender esa posición, o único que cabe xa é ir ás urnas en Cataluña, manter a conllevancia orteguiana dos españois co independentismo e levar á Xustiza a quen violaron a Constitución.

Votacin
74 votos
Comentarios

¡Ás urnas, cidadáns!