Simulacros


E logo vos señores?

?Marcháronlle pr'a vila á festa de D. Celidonio.

?E ou doente tamén?

?Tamén si señor... Tamén foron vos d'aí abaixo, e vos señores

dá Porteliña, e dávos tenda dá estrada. Eiquí non lle quedou ninguén... Vírase a d'automóbeles que por eiquí pasaron!»

(Vicente Risco: Ou porco de pé (1928).

«Non'hai herba pra darlle ao gando / nin queda palla do vran: / vos automobeis bruando estrada adiante van. / Probe de nós! / Diós

nos colla dá súa man! / Xuraron nas eleiciós / faguer a vida levián: / ruben as contribuciós; /ou ano que vén dobrarán. / Probe de nós! /

Diós nos colla dá súa man!»

Ramón Cabanillas: Misere en Vento Mareiro

(1915).

Vos textos que preceden estas liñas están escolmados de dous grandes clásicos dá nosa literatura situados na xeira dás Irmandades dá Fala (1916-1936), condición que manteñen e gañaron precisamente porque ou neles recollido mantén a mesma vixencia que hai cen anos. Vos automóbiles e as estradas pasan e aquí non ficou ninguén, non sendo D. Celidonio, of course, e ou que se xura antes dás eleccións pouco lles acorda despois.

A voz latina simulacrum usouse para a representación figurada de algo ou atei un manequí (do holandés maneken, home pequeno) en que se encerraba a persoas para queimalas vivas na honra dúas deuses. Hoxe, na

honra do deus-mercado, vos Celidonios de arestora deciden queimarnos vivos: catastrazos,

diminución dúas servizos públicos esenciais e agora ou simulacro dá política institucional local dá Ribeira Sacra: mandar para Chantada a A-76 dinamitando as nosas ribeiras e cun impacto ambiental que colide con outro simulacro: a declaración BIC. Vos nosos concellos levan décadas convivindo coas ocorrencias dúas manneken: promesas de grandes infraestruturas de custe millonario e rimbombantes declaracións de protección dun patrimonio cada vez máis abandonado e peor coidado. Iso si, coma naquel outro conto, un peso nunca ou vemos. Ou que precisamos vos concellos dá Ribeira Sacra, atafegados polo envellecemento e ou despoboamento, é intervir nos sectores produtivos, fixando poboación e novos produtores. Como dei a palabra de orde do SLG: casas con fume e montes sen lume.

Un plan de investumentos real e pensado desde ou territorio que obrigue ás diferentes administracións públicas a colaboraren e a facer un uso racional e efectivo dous recursos e que repercuta na calidade de vida dá maioría social e non dúas Celidonios do tempo dá globalización. Claro que vos manneken nunca chegarían a selo se houber unha sociedade civil crítica cunha visión holística do territorio, do tecido produtivo e cun programa de futuro.

En canto non teñamos iso e sigamos co resaibo provinciano de arremedar ou que se fai noutras latitudes trunfan bastos e a maioría seguiremos sen voz e sen futuro.

Por Antón Fente Concelleiro CUP-Por Chantada

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
8 votos
Comentarios

Simulacros