Javier Álvarez Salgado, exfondista: «O atletismo deume o mellor da miña vida»

GALICIA

Javier Álvarez Salgado posa en su casa de Nigrán, con las Cíes al fondo
Javier Álvarez Salgado posa na súa casa de Nigrán, coas Cíes ao fondo XOAN CARLOS GIL

Nacido en Vigo en 1943, foi un dos grandes fondistas europeos. Nas pistas coñeceu á súa muller, coa que xa celebrou as vodas de ouro. Hoxe goza camiñando e coidando o horto.

10 jun 2021 . Actualizado ás 05:00 h.

A lenda de Javier Álvarez Salgado forxouse na idade de ouro do atletismo mundial, a inicios dos 70. Cando o finlandés Lasse Viren asombraba ao mundo enteiro coas súas vitorias na pista, cando o palentino Mariano Haro sumaba catro medallas de prata consecutivas no Campionato Mundial de Campo a través, e cando o norteamericano Steve Prefontaine dicía aquilo de que non competía para ver quen chegaba primeiro á meta, senón para saber quen eran os que non se rendían xamais.

«O atletismo fíxome moi feliz -di Javier-, e deume o mellor da miña vida, que é a miña familia. Á miña esposa, Loly, coñecina nunha pista de atletismo, e despois de 51 anos casados seguimos sendo tan felices como o primeiro día. Así que ao deporte lle debo o máis valioso que teño. Sempre lle estarei agradecido ao atletismo -engade-. E gústame lembrar o pasado, pero non quero caer na nostalxia. Prefiro vivir o presente».

Foi un dos mellores fondistas europeos de todos os tempos. Nacido en Vigo no ano 1943, como atleta posuía unha calidade excepcional, que fixo que a finais dos anos sesenta e a comezos dos setenta lograse marcas (7.52 en 3.000 metros lisos en pista cuberta, 8.36 en 3.000 obstáculos, 13.26 en 5.000, 28.01 en 10.000, 1: 32.15 na proba de 30 quilómetros en ruta...) que aínda hoxe, cando as pistas de cinza deixaron paso aos materiais sintéticos, seguen cortando a respiración. Por aquel entón o atletismo era, ademais do rei dos deportes, literatura, a medio camiño entre a épica e a poesía. Un corredor de fondo era, en si mesmo, o espello dos mellores valores dunha sociedade. Pero os atletas tiñan prohibida calquera forma de profesionalismo , e era necesario compaxinar os adestramentos con algunha forma de gañarse a vida.

Javier comezou a traballar aos 14 anos. E cando deu os seus primeiros pasos no mundo do atletismo era empregado dunha fábrica conserveira, onde xeralmente facía a quenda de noite. Nos tempos das súas grandes marcas traballaba nunha gasolineira. Tras deixar o atletismo penetrouse no sector comercial, e foi un dos grandes protagonistas da expansión en España de firmas como Adidas. Ademais, foi concelleiro socialista no Concello de Vigo entre 1983 e 1995.

Internacional en 45 ocasións, en 1971 logrou dúas medallas de ouro nos Xogos do Mediterráneo, gañando tanto os 5.000 como os 10.000 metros. O ano anterior, en 1970, lograra o bronce na proba dos 3.000 metros no campionato de Europa de Pista Cuberta.

Querido por todos, hoxe goza dando longas camiñadas coa súa esposa, cultivando o seu horto e vendo correr ao seu neto.

Fun

Atleta olímpico e concelleiro do Concello de Vigo

XOAN CARLOS GIL

Son

Hoxe vive alleo a toda clase de melancolía, gozando dos seus, camiñando e rodeado de amigos.