«A semente está posta»

As escoitas telefónicas revelan conversacións nas que os muñidores do alixo dubidan entre Miñanco e Charlín

.

vilagarcía / a voz

O traballo desenvolvido polos Grupos de Resposta Especial contra o Crime Organizado (Greco) da Policía Nacional ao longo do último ano e medio inclúe escoitas telefónicas nas que se van tecendo as dúas operacións que a rede desarticulada estaba a preparar. As conversacións entre os narcos constitúen un documento único para desentrañar non só a forma na que operan, senón tamén as opinións que os seus compañeiros de viaxe merécenlles e a evolución das súas relacións.

Luis Manuel Rodríguez Parada acaba traballando para os Charlines nun dos alixos. José Manuel García Vilasoa sería o encargado de contactar coa organización subministradora, de venezolanos e colombianos. O 16 de xuño do 2017 manteñen a seguinte charla tras visitar o estaleiro Graünner, en Cambados. O negocio está nos seus inicios:

-Vilasoa (V): Valer, vale a pena, o que pasa é que non vale calquera e ademais hai moito que andar, Manolo. A confianza non se consegue dun día para outro.

-Parada (P): E ademais xa viste o que che dixo, isto non se fai en dous días, isto aínda leva tempo e tal.

-V: Eu enténdoo.

-P: Cando soltou o outro si isto, eu a este xa che digo eu, xa o coñezo de toda a vida, pero ao mesmo tempo eu non teño traballado con el despois de que traballase con aquel que era primo de [inaudible], non sei.

-V: Bo.

-P: A ver que sae. Se cadra non é nada e se cadra [inaudible], se cadra non é nada, pero se non tocamos, non sabemos.

-V: Non se sabe, e si vén algo por aí, que é moi posible, entendes.

P: Pois mira, xa sabemos o que hai para poder.

-V: Xa sabemos a que porta tocar.

-P: Para poder comprometernos e facelo todo.

-V: A semente está posta. A ver si hai unha tabacalera por aí.

-P: ¿Tabacalera?

-Si, non queda tabaco. queda un.

-P: Teño eu.

-V: É igual, teño que comprar. No meu camiño cara alá non teño [inaudible]. A persoa, a persoa que me vai controlar a min o barco é de plena confianza.

Pouco despois, os mesmos interlocutores falan da súa impresión sobre os Charlines e un personaxe fácil de identificar: Sito Miñanco, que entón gozaba do terceiro grao en Alxeciras. O contraste, infestado de episodios mitificados e rechamantes erros, é do todo elocuente. Dubidan.

-V: Hai xente que o leva na pel, que o leva no sangue.

-P: [Inaudible].

-V: Por iso, a ese referíame.

-P: Ese xa poden estar mallándole na cabeza que é igual, como tarden en darlle outra martelada xa lle escapou.

-V: Manda ovos.

-P: Foi sempre iso, ese que necesidade tiña de estar diante do touro.

-V: Claro.

-P: Ningunha.

-V: Pero vaille a marcha.

-P: Vaille a marcha, e si falla calquera cousa, sobe ela á lancha e vaina a descargar.

-V: Si, si.

-P: Pero vai el.

-V: Por iso ten tanta confianza alá, non che parece que é por iso.

-P: É por iso. E cando el estaba de presidente no Cambados, si chega a estar de presidente hoxe o Cambados estaba a xogar co Real Madrid. Houbo un ano que meteu ao equipo nun avión e foi xogar contra os colombianos e daquela aínda estaba Escobar. Daquela traballaba moito con Escobar. Fixo el un equipo, o Cambados, que era o presidente, e os de alá fixeron outro equipo. E foron alá e gañaron. E como gañaron, tivo aos xogadores alá. Cando chegaron aquí, un pouco máis e quedan todos divorciados. Cando chegaron aquí pasou un mes. Tívoos de festa un mes. E chegou aquí e no canto de mandalos para casa tiña tres pisos alugados que eran todos seguidos. E meteunos a todos dentro, foi a un club e encheuno de putas, pechou a porta e marchou. E ata o día seguinte non lles veu a abrir. Deixoulles a neveira chea de comida e bebida. Metese 34 putas, pechou a porta e dixo: «Ata que mañá veña a abrir, non sae nin deus». Ao día seguinte foi a abrirlles e díxolles: «Agora podedes ir para casa». Cando chegaron a casa, as mulleres tíñanos denunciados por desaparecidos. Iso foi verdade.

-V: Non, xa, xa. Créomo ben.

-P: Este é a hostia.

-V: Si colleu a fama que ten é porque o fixo.

-P: Entón, este agora toca un pouco, e como o outro lle diga dálle para adiante, xa está.

-V: Falar as cousas e listo. Sen empalmarnos con isto.

-P: E non fai falta nin Coronel nin hostias, como sexa a través de Sito ou a través de Costiña.

-V: Pon eles a mercancía.

-P: Pon eles todo xa. E si eles chegan alá e se cadra compran tres ou catro mil para eles, teñen sempre. Isto está pechado, ¿non?

-V: Pechado, vaiche por alí, por onde aparquei eu.

-P: Así que el, alá, é coma se estivese aquí.

-V: Xa, xa. Esta é boa semente, mellor que a do vello que di Manolo. O vello de Manolo.

-P: O vello, o que pasa, é que vai estar fodido.

-V: Á parte non ten nada. Non ten. Ten historia.

-P: Non ten nada.

-V: Ten historia, pero non ten nada.

-P: Anda a ver onde...

-V: Así é máis complicado.

-P: [Inaudible].

-V: Hai que darlle, hai que darlle.

-P: Eu intento buscar onde vexo que pode haber algo, onde pode haber. Coñezo moito máis, pero que vai, pintar o parvo.

-V: Pode haber. Si non hai por calquera cousa, pois oe...

O 4 de decembro é o propio Melchor Charlín, o fillo do patriarca arousán, quen fala cun dos seus contactos en Portugal .

-Melchor (M): Estiven o sábado co veciño teu, da túa terra, e falou o meu amigo. Díxolle que ata a partir do mes de xaneiro non se facía nada.

-Arlindo (A): ¡Nin febreiro, nin marzo, nin abril...!

-M: ¡Non, non, non! Xaneiro, a partir de xaneiro.

-A: Está ben, isto é unha merda... É unha merda.

-M: ¿E eu que queres que lle faga? Eu coméntoche o que se dixeron, porque eu fun en persoa. Fun en persoa para estar con el e el, desde alí, fronte a min, chamou a Gafo e o amigo meu, o amigo meu falou en persoa con el e díxolle iso: que ata a partir de xaneiro non poder facer nada. Eu coméntoche o que se dixeron.

Oito meses despois, a operación diríxese ao seu final. Leste mesmo luns, 6 de agosto do 2018, Pedro Rodríguez, o armador do remolcador Titán III, navega cara a Galicia con 2,7 toneladas de cocaína. É a última conversación que rexistra o expediente. O boirense Mario Otero, encargado da loxística da última fase, o traslado da droga en terra, ponse en contacto con Rodríguez, que tripula o barco.

-Otero (Ou): Ti ben, todo ben, ¿non?

-Rodríguez (R): Vale, despois chámoche eu.

-Ou: Escucha, todo ben, ¿non?

-R: Estamos a andar menos, iso sería para o xoves, para o xoves.

-Ou: Vale, veña.

-R: Porque hai mal tempo, mal tempo. Ti tes todo listo, ¿non? ¿Todo está ben?

-Ou: Foder, si, si, sen problema.

-R: Vale, vale, vale, vale. Si iso é o que eu quero.

-Ou: Para o xoves, ¿non?

-R: Para o xoves, para o xoves. Sería sobre as once da noite ou por aí.

-Ou: Vale, veña, falamos.

-R: Despois, polo outro, douche máis información.

Ás dúas da madrugada seguinte, o Titán era abordado.

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
12 votos
Comentarios

«A semente está posta»