«Meu Deus, por favor, que chova!»

A ausencia de pastos e a escasa cantidade de mel e castaña afogan a gandeiros e produtores


Redacción / La Voz

Si trázase unha liña desde Bande ata Viana do Bolo e se colorea a zona sur así marcada vese perfectamente cal é o territorio máis afectado pola seca. Os verdes pastos pasaron a mellor vida e substitúeos a terra seca. Xa hai quen fala de que a paisaxe é desértico, e non lle sobra razón. A situación de moitos ríos e regatos tamén é moi gráfica. A auga afástase cada vez máis da ribeira e no mellor dos casos a canle só circula pola parte central. Noutros, nin iso.

Nesta contorna malvive o gando, que apenas ten onde comer. Pero non é o único sector tocado. A produción de mel é irrisoria: poderase recoller este ano tan só un 20 % da produción normal. E a da castaña, igual. As xeadas de principios de maio xa castigara as árbores, pero a ausencia de choiva deulles a estocada final.

Percorrido pola «zona cero» da seca en Galicia Na comarca de Viana di que hai semanas que xa é outono. A cor predominante é o tostado: campos secos e árbores que perderon as súas follas sen antes dar o seu froito. Percorremos a zona de man de gandeiras, agricultores e produtores de mel

Antonio Pérez leva 32 anos á fronte dunha explotación láctea e di que non recorda un ano igual: «Viñan uns anos bos con moito pasto e outros non tan bos, pero coma este, así de catastrófico, ningún. Miña nai, que ten 93 anos, non acorda que secaran as fontes como está a pasar», di este gandeiro de Viana do Bolo que recoñece que sempre en setembro hai algo de seca: «Pero o da primavera foi bestial. En abril, as vacas ían pastando e a terra xa ía secando. Despois a xeada queimou todo», asegura Antonio, que o ano pasado recolleu 1.300 rolos de herba da súa propia colleita: «E este ano en total foron 342 rolos», indica tras recoñecer que considera un mal trato optar por vender o gando: «Vendín cinco, pero como moito sacas 500 euros por cada unha. E non me podo desfacer de máis gando», explica Antonio, que xa está utilizando as reservas do inverno para alimentar ás súas vacas: «Haberá que ir ao banco e pedir créditos. Non queda outra, porque as vacas teñen que comer sempre igual para dar leite. Non poden comer menos. Teñen que comer de día e de noite», aclara.

Desde xullo con suplementos

Outra gandeira que tamén recoñece que a situación é límite é Nieves Fernández. Non ten vacas, senón ovellas, e xa non sabe onde ir para que coman: «Levamos dende xullo dándolles follatos dos castiñeiros como suplemento diante da escaseza de pasto, pero claro, tampouco podes cortar ao tolo. Teño que andar máis de cinco quilómetros para que teñan algo que comer», explica esta muller que leva vinte anos no sector e que asegura que a súa situación é aínda máis delicada, ao dirixir unha explotación ecolóxica: «Teño un problemón, porque só comen de suplemento herba seca e palla, centeo se algunha está preñada, e cando teña que mercar o suplemento, a ver onde me fago coa herba ecolóxica», asegura esta veciña de Viana que aínda alberga algunha esperanza de que o outono alivie un pouco esta situación: «Tiña que chover. Meu Deus, por favor, que chova! Se non chove vai ser moi duro e é moi triste ver as ovellas chegar pola noite despois de todo o día buscando pastos sen atopalos», exclama.

A seca dos encoros a vista de dron Sobrevoamos a presa do Con, en Vilagarcía, unha das que máis está sufrindo as consecuencias da falta de choivas. Este é o seu aspecto desde o alto

Nieves compaxina a súa explotación gandeira coa produción de castañas, outro dos sectores máis gravemente afectados: «A castaña, fatal. A xiada fixo moito dano, pero despois coa seca... Non sabemos como virá. Será pouca. A que saíu cedo, esa xa nada», di.

Mínima produción

Laura Diéguez leva tamén toda a vida dedicándose ao cultivo da castaña, e recoñece que a produción deste ano será mínima: «Xa o inverno foi malo porque veu moi cálido, pero a xiada queimou a madeira e o brote. Contabamos con media colleita, pero coa seca quedará o 20 % do que normalmente se produce. Ademais, vai ser moi pequena e non vale para vender. Só sacaremos nas zonas onde non afectou tanto a xiada e que están en lugares máis húmidos e sombríos. No resto, a produción será cero», explica esta muller que leva máis de 25 anos neste negocio e que xa alberga poucas esperanzas de que o ano se vaia a solucionar: «A solución é complicada. Tiña que chover moito, pero encima a castaña veu moi adiantada. Normalmente, recollémola a partires do 15 de outubro, e este ano xa imos ter», recoñece.

Quen xa tira a toalla e dá por perdida a produción é Daniel Rodríguez. Este mozo apicultor de 24 anos asegura que apenas puido recoller un 20 % da súa produción habitual. E é que ás abellas tamén lles afecta a seca: «Non choveu e non houbo suficiente néctar, pero nin para min nin para elas. Estounas alimentando eu para que poidan aguantar, porque como veña un inverno moi malo, morrerán», asegura. As perdas económicas de Daniel son cuantiosas: «Non me dá nin para cubrir gastos, pero eu polo menos vivo cos meus pais. Para que te fagas unha idea, o normal é que colla 30 quilos por colmea e este ano non collín nin tres», di.

Votación
13 votos
Comentarios

«Meu Deus, por favor, que chova!»