Travis Birds: «Son moi neurótica, dalgún modo sempre busco o tormento»

A cantante que deu a réplica «feminista» ao «19 días e 500 noites» de Sabina publica disco, unha viaxe introspectivo marcado polas súas obsesións


O seu ten pinta de que vai para longo. Bastante máis que o que duran «dous peixes de xeo nun whisky on the rocks». De feito, aínda que A costa dos mosquitos é o seu segundo disco, poderíase dicir que o seu practicamente acaba de empezar. Fai non demasiado tempo, poucos sabían quen era Travis Birds (Madrid, 1990). O que a súa canción Coyotes fose elixida como sintonía da serie O embarcadoiro supúxolle o primeiro empuxón. E o atreverse con apromo e descaro a dar a réplica a Sabina contando a historia de 19 días e 500 noites desde o punto de vista de María, a moza de «a fronte moi alta, a lingua moi longa e a saia moi curta», impulsouna definitivamente.

A semana pasada estreou o seu segundo disco, un introspectivo viaxe cara ao seu interior máis salvaxe que, no musical, lévaa a transitar polo pop, o folklore latinoamericano, o rock e ata a copla.

-Semella un disco moi de obsesións.

-Si, e iso dábame un pouco de medo. É un disco que require moita escoita e certa capacidade de abstracción que che permita centrarche no contido. Pero era un risco que me parecía ben correr.

-¿Son as obsesións un bo xerme para crear?

-Para min, desde logo. A persecución, así, en xeral, é un dos temas que me resultan máis inspiradores. E neste caso, a persecución vista desde as obsesións e como vehículo cara á transformación do individuo cara a ese lado no que xa non tes nada que perder porque che desprendiches de todo o que rexía os teus movementos e pasas a esa outra parte máis instintiva. As obsesións transfórmanche, convértenche en algo moito máis salvaxe.

-Abordas cuestións como o desamor, a discordancia ou a dúbida, pero sen ceder á ñoñería, sen recrearche na dor.

-Si, iso foi algo que busquei de forma premeditada. Quería dicir todo o que digo no disco pero presentándoo desde un punto de vista como de espectadora. Non de protagonista sufridora. É certo que abordo temas dramáticos e desgarrados, pero desde unha perspectiva tan esaxerada que incluso me chega a parecer cómica.

-¿Hai algo de autoexploración emocional?

-Sen dúbida. É un disco moi baseado na miña experiencia persoal e nas miñas vivencias dun momento no que estaba a descubrir cousas de min mesma que non coñecía e que me situaron nesa fina liña que separa a cordura da tolemia.

Un demo é calquera cousa que che redirixa onde non debes ir

-No último corte do disco, durante dous minutos só se escoita cantar ás chicharras.

-(Ri) Non se se os oíntes escoitarán esa pista ou lla saltarán, pero pareceume moi ben deixar aí ese punto de ambiente. Está gravado en Eivissa e a min paréceme súper envolvente e cheo de matices. De súpeto pódeche transportar e situarche nese lugar imaxinario que é a costa dos mosquitos, esa illa na que estás ti só.

-¿Ségueche torrando ese zumbido?

-A min, a verdade, é que todo o tormento me inspira. Creo que teño unha personalidade moi neurótica que sempre, nalgún punto, busca iso, o tormento. Pero bo, creo que todos temos zumbidos na cabeza. E cando esas chicharras calen, aparecerán outras.

-Se buscas Travis Birds en Google o primeiro que aparece é «cantautora».

-A ver, como concepto de persoa que compón e canta as súas cancións, pois si, claro que o son. O que pasa é que o termo de cantautor terminouse asociando a un estilo no que eu agora mesmo non me sinto reflectida nin representada.

-Dixeches que ser a María de «19 días e 500 noites» fíxoche evolucionar moito. ¿Por que e en que sentido?

-Pois porque nunca me puxo a cantar intentando ser un personaxe. Eu sempre tivera o meu personaxe, que era eu. Pero cantar esa canción foi como prepararme un papel. Eu queríaa facer desde a imaxe que eu tiña de como sería María. É unha canción que escoitei moito e desde moi pequena. A papeleta foi imaxinarme como sería unha noiva de Joaquín Sabina. Ese é un reto que che fai evolucionar si ou si.

-¿Séntesche identificada?

-¿No que cantei?... Totalmente.

-¿Tiveches nalgún momento dubidas respecto do que diría Sabina da túa versión?

-A verdade é que non. Pero é que eu son moi inconsciente (ri). Fago as cousas se me divirten ou se me fai feliz facelas e non penso nas consecuencias. Xa me advertían que ía ter moita repercusión, pero non cheguei a interiorizarlo. Foi un agasallo da vida.

-En «Bolero para un trompeta» falas de remover os teus demos ocultos. ¿Cales son?

-Pregunta complicada. Non sei... Volvemos ao tema da persecución. Cando non sempre é legal perseguir. Dejémoslo así... Ese é un demo. Calquera cousa que che redirixa a un sitio ao que se supón que non debes ir.

-¿Compor implica sufrir ou é liberador?

-Absolutamente liberador. Para min é untivoapia. Que ao final ten moito que ver coa mensaxe que eu quero deixar, tanto nas cancións como co disco en si, como elemento transformador de toda esa toxicidade que nos acompaña, para levala cara á parte máis importante que levamos dentro, a parte animal. As historias que conto, dentro do seu dramatismo, ao final o que queren, precisamente, é ser liberadoras de todo iso que contan.

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
6 votos
Comentarios

Travis Birds: «Son moi neurótica, dalgún modo sempre busco o tormento»