Alcoa ofrece salvar 200 empregos e condiciona os outros 500 a que apareza un comprador

A multinacional aprazaría a xuño os despedimentos do groso dos persoais da Coruña e Avilés


a voz

Alcoa desconcertou aos sindicatos cos que negociaba o expediente de despedimento colectivo para os case 700 traballadores das fábricas de aluminio primario da Coruña e Avilés. Porque xa non quere prescindir de todos nin pechar as plantas. Agora ofrécelles un cal e doutra de area. Por unha banda, seguir operando as instalacións, pero só unha parte delas, as de fundición, máis a torre de pastas da Coruña, «aínda que estas instalacións son deficitarias», recoñece a propia Alcoa. Aí seguirían traballando uns 200 operarios entre A Coruña e Avilés. Aos outros 500, da área de electrolisis, o corazón das fábricas, aplicaríaselles un expediente de regulación temporal de emprego ata xuño, porque as cubas se pararían a partir de febreiro. Si de aquí a verán aparece un comprador, estupendo; pero se non é así, ese medio milleiro de empregados serían despedidos, e as cubas, demolidas.

A compañía xa avanzou o mércores pasado que estaba disposta a agardar a xuño para desmantelar totalmente as cubas de electrolisis de forma que si aparecía un investidor puidese volver pólas en marcha. Fontes de Alcoa precisaron que si hai unha oferta seria e viable para as plantas, o obxectivo é vendelas ao completo, non só a electrolisis. Pero se non a hai, conservarían en funcionamento só fundición.

A electrolisis é o proceso fundamental para a conversión de alúmina en aluminio e o máis custoso polo elevado consumo eléctrico que precisa. O prezo da enerxía é un dos factores que alega Alcoa para querer pechar as fábricas. Co cal, sen electrolisis quitarase de encima un gasto importante, pero xa non podería elaborar aluminio primario. Deste xeito, a proposta da multinacional inclúe empezar a elaborar outros produtos diferentes nas fundiciones que parece disposta a conservar. Produtos como chatarra, explicaron fontes sindicais.

Esta nova alternativa, que dá un envorco á crise aberta pola multinacional en outubro, cando anunciou os seus plans iniciais de pechar todo, foi avanzada na reunión que o martes mantiveron co secretario xeral de Industria, os conselleiros de Industria de Galicia e Asturias e os sindicatos estatais.

A oferta da multinacional chegoulle aos comités acompañada dun plan social para os despedidos. Si finalmente vanse á súa casa ese medio milleiro de operarios, faríano cunha indemnización de 45 días por ano traballado ata un máximo de dúas anualidades.

Prexubilacións e recolocaciones

O plan social inclúe prexubilacións voluntarias para os empregados de San Cibrao con 57 anos ou máis a 31 de decembro do 2018. Os seus postos serían ocupados por medio centenar de operarios procedentes da Coruña e de Avilés. Tamén están previstas prexubilacións obrigatorias para os que teñan entre 57 e 63 anos desas dúas últimas plantas, que son 22 persoas, segundo a comisión negociadora.

A empresa pretende tentar aos sindicatos con esta oferta, e esíxelles que si queren asegurar polo menos 200 dos 700 empregos asinen agora, o martes como moi tarde, eses despedimentos en diferido de dous terzos do persoal aproximadamente.

Pero os representantes dos traballadores xa anunciaron que en ningún caso aceptarán tal «proposta intolerable», e que seguirán pelexando polo mantemento do 100 % dos persoais da Coruña e de Avilés, tal e como subliñou o presidente do comité da planta asturiana, José Manuel da Uz.

Roberto Teijido, asesor de UGT nas negociacións, falou incluso de proposta «trampa» porque en realidade non había garantía algunha de que Alcoa non peche tamén as fundiciones máis adiante. Teijido acusou á multinacional de «falta de seriedade».

A comisión negociadora esixiulle a Alcoa copia do contrato de compra venda de Inespal para demostrar que non cumpriu os seus compromisos de investimento que figuran nel. Tamén tiveron pensado á multinacional que lle dea ao Goberno o diñeiro que lle custaría desmantelar A Coruña e Avilés, e que lle traspase a titularidade das plantas para buscar «sen presión» comprador.

Fai vinte anos comprou nove fábricas estatais, das que soamente conserva catro

A multinacional Alcoa quedou coa empresa pública Inespal en 1998 tras pagar por ela 61.500 millóns de pesetas. O grupo estadounidense quedou con catro grandes divisións de negocio, nove plantas industriais e os servizos centrais de Madrid. Desas nove fábricas, só mantén catro, si tense en conta que en realidade en San Cibrao (Cervo) funcionan dúas instalacións diferentes, unha elabora alúmina e outra aluminio primario. Conserva ademais, de momento, as da Coruña e Avilés. Polo camiño quedaron as de Amorebieta e Alacante, que Alcoa vendeu a un grupo investidor e que agora funcionan como Aludium. Tamén se desprendeu doutra en Sabiñánigo, que adquiriu o grupo español Alibérico. Tanto este como Aludium soaron como posibles candidatos a comprar as plantas da Coruña e Avilés cando Alcoa abriu un proceso de procura de compradores, fai un par de anos.

Alcoa comprou Inespal en condicións vantaxosas. O Estado garantiulle axudas para custear o elevado consumo eléctrico das fábricas. Ademais, a operación de venda coincidiu coa entrada en vigor da nova lei eléctrica, que consagrou a libre elección de subministrador para grandes consumidores.

Pero o maná acabouse a partir do 2015. Os incentivos eléctricos empezáronse a repartir desde entón en poxas competitivas. Tras a primeira, de feito, a multinacional presentou o seu primeiro ERE de extinción, que finalmente retirou. Agora alega que o custo da enerxía xa non é o principal factor que motiva a crise das plantas.

Coñece toda a nosa oferta de newsletters

Creamos para ti unha selección de contidos para que os recibas comodamente no teu correo electrónico. Descobre o noso novo servizo.

Votación
8 votos
Comentarios

Alcoa ofrece salvar 200 empregos e condiciona os outros 500 a que apareza un comprador