Borja Golán, un churrasquito e un gin tonic para celebrar o seu décimo sexto título nacional de squash

O xogador santiagués loce en casa como perpetuo campión de España absoluto, antes de xogar en Chicago, Montreal e Londres

.

Para igualar a incrible marca de Borja Golán habería que esperar, no mellor dos casos, ao ano 2034. E para iso tería que aparecer alguén capaz de destronalo e encadear, despois, dezaseis campionatos de España. É o que leva facendo o xogador santiagués desde que estrease o seu palmarés no 2002. Só faltou á súa cita co caixón máis alto do podio no 2010 e foi por lesión. Este domingo, nas mesmas pistas do Squash Club Santiago nas que se iniciou neste deporte, ante o seu público, apuntouse a última muesca, fronte ao emerxente Iker Pajares. Non lle deu opción: 11-4, 11-4 e 11-5.

A final empezou rifada, con larguísimos intercambios. Ata que Golán impuxo a súa xerarquía. É deses xogadores que regalan pouco, moi pouco. A iso engádelle paciencia para esperar a súa oportunidade e recursos para dobregar. O mesmo afasta ao rival e sácase unha deixada que opta polo camiño inverso, achégao e mátao cun golpeo longo, a miúdo escondendo a súa intención ata o último instante. Así, sen baixar a garda en ningún momento, o xogador número 17 no ránking mundial impúxose ao 55. E celebrouno coma se fose o primeiro, talvez porque, como el mesmo recoñeceu á conclusión, sabe que se achega o final. Non lle quere pór data, mentres siga gozando. Pero son xa 35 anos.

.

Así o explicaba Golán, antes de subirse ao podio: «Igual que hai un ano en Madrid, tamén ante Iker, tiven un torneo duro. Os nervios do fin de semana, da preparación... Cada ano nótase máis esa presión. Puiden liberarme de todo iso e creo que me saíu un partido perfecto en casa. Estou moi contento». Dobremente contento por poder celebralo cos seus: «Ao final, a miña familia, a miña muller, son os que aguantan tamén os malos momentos. Grazas a eles, o seu apoio e o seu cariño, podo xogar».

Dos 16, é o quinto título que consegue en Santiago, nun escenario especial: «Recordo o meu primeiro día nestas pistas. Era unha clase de dez ou doce e tróuxome a miña nai. Tiña nove anos. Enganchoume, e no ano 93 gañei o meu primeiro campionato de España, sub-10. A partir de aí seguín mellorando, gañando algún torneo, motivábame máis. Ata os 15 anos tamén facía fútbol, pero foi nesa época cando me decidín polo squash».

Borja Golán explica o método para levar máis de tres lustros no máis alto: «É a miña paixón e o meu traballo. Gózoo. Sei que queda moi pouco en comparación co que xa pasei. Cando vas cumprindo anos tes que coidarche moito máis. É o que fixen estes meses, para que a diferenza cos mozos non se note tanto, porque eles recuperan mellor e son máis rápidos. O obxectivo é seguir sendo competitivo. Cando non sexa así chegará o tempo de deixalo».

De momento, o que toca é saborear a última conquista: «Cando adestras sacrifícasche para momentos como leste. Non é bo pensar no que vai vir. O máis inmediato é Chicago, Montreal e Londres, a partir do 22 de febreiro. Pero hoxe e mañá toca gozar. Cuesta moito chegar sen lesións e en forma. Todos che queren gañar. Espero tomar un bo churrasquito e un gin tonic para celebralo». A viguesa Xisela Aranda, que ten na súa palmarés sete títulos consecutivos de campioa de España absoluta, perdeu ante a murciana Cristina Gómez, que xa lle derrotou na final do 2017.

Votación
0 votos
Comentarios

Borja Golán, un churrasquito e un gin tonic para celebrar o seu décimo sexto título nacional de squash