Lolita Pascual: «Antes a cidade era moito máis glamurosa»

Desde a ventá desta elegante casa, A Coruña parece unha postal con movemento

.

Está sentada nun butacón de pel. No seu enorme salón do Parrote hai abarrote de recordos. Vexo infinidade de fotografías da familia (ten 7 fillos, 16 netos e un bisnieto en camiño). Hai unha en cor de Josemi Rodríguez Sieiro. Noutra, en branco e negro, ela e o seu marido cean na grella do Ritz e na mesa de á beira está Robert Taylor. «Xa choveu. Caramba si xa choveu. Vella son, pero non quero parecelo», comenta riseiro Lolita Pascual Quintás. «Unha muller de rompe e rasga», apunta a súa filla Boneca, que a intres se incorpora á charla. Anoitece. Desde a ventá desta elegante casa, A Coruña parece unha postal con movemento. Ofréceme un café (con culleriña de prata) e uns doces. Ela toma tónica. «Non me preguntes a idade que teño. Celebro o santo, pero nunca o aniversario», aclara. Viste de xeito elegante e loce un colgante e uns pendentes impoñentes. «Saio arranxada incluso para comprar o pan. Nunca saín á rúa de calquera xeito. Na miña vida púxenme un pantalón porque non me favorece polo corpo que teño. Parezo paticorta. Non entendo a esas mozas que levan shorts e as súas pernas son horrendas», reflexiona. «quedo coa miña época. Xa sei que agora hai adiantos, pero antes a cidade era moito máis glamurosa. Empezou o barato e cambiou todo», sentenza.

Na tenda

O seu avó, Juan Pascual Busquet, tiña unha fábrica de tecidos en Barcelona. Como fixeron moitos cataláns de entón, decidiu vir a Galicia. «Naquela época parecía que isto era unha mina de ouro», apunta. A principios do século XX xa fabricaban na Falperra. En 1925 inauguraron a tenda-mercería Pascual na rúa Bailén. «Encantábame estar alí, falar coas clientas. Tamén estaba a miña irmá Marisa. Fíxache que boto de menos ao público. Agora non está de moda falar. Entras, próbasche unha peza e, si convénceche, a pagas e lévascha», asegura Lolita, que considera que foi «unha atrevida. Na miña época case non traballaba ningunha muller, estaba mal visto. Pero nunca me importou o que puidesen dicir».

Aos 24 anos casou no altar dos Dolores da igrexa de San Nicolás con Genocho Meléndrez. «Estaba tolo por min. Coñecémonos paseando polos Cantóns. O seu pai tiña un almacén de viño e unha fábrica de vinagre, pero decidiu vir ao noso negocio», recorda. Desde os anos cincuenta ata os oitenta foron os reis da moda. «Traiamos saias de tergal, e jerséis Pulligan en cores granate, gris e azul mariño. Habíaos de pescozo redondo, de pico, e cisne, que se vendían enseguida. Durante 40 anos vendemos o que non está nos escritos. Non había ninguén e todo o mundo viña a nós». O seu marido morreu aos 49 anos. quedou son os seus sete fillos, María, Genocho, Boneca, Leley, Juan, Ana e José, que tiña 6 aniños.

O Amancio Ortega neno

É veciña de Amancio Ortega. «Coñézoo de neno, porque traballaba cos meus tíos, donos da Simpática, e ao seu irmán Antonio», rememora. A empresa familiar dos Pascual, oito tendas incluídas, chegou a ter máis dun centenar de empregados. Vendían Lacoste, Burberry, Fred Perry ou a citada Pulligan. Eran tempos nos que os irmáns Ortega intentaban dar forma ao soño de facer roupa a baixo prezo. Ofréceme uns doces que elabora o seu neto Pablo Morales . «Encántanme os ovos fritos con patacas», comenta esta muller incansable. «Teño moito amor propio, forza de vontade e son moi cumpridora», afirma mentres se levanta con algunha dificultade. Leva uns meses algo delicada de saúde. «Nunca fun de ir a médicos», apunta. Xa é de noite. Acompáñame á porta. «Coa elegancia naces, non a compras. Hai mulleres que sen boa posición social son elegantes, e outras, cargadas de diñeiro, non», sentenza Lolita Pascual. Única.

Votacin
68 votos
Comentarios

Lolita Pascual: «Antes a cidade era moito máis glamurosa»