A propietaria do vehículo, que herdou do seu pai, segue utilizándoo case a diario para facer recados, espertando miradas, historias e nostalxia ao seu paso
03 jun 2026 . Actualizado á 05:00 h.O Cachumbo non é unha reliquia do pasado ou un obxecto de exposición. Este Seat 600 con matrícula M-640550, do ano 1968, aínda que pareza sorprendente, é un turismo en activo. A súa propietaria, Marta Otero, ségueo utilizando case a diario «para facer recados, para ir á compra, para andar pola cidade...». E aparece polas rúas da cidade coa mesma convencionalidade que o facía nos anos do A, a, a de Massiel ou cando Julio Iglesias iniciou a súa carreira musical coA vida segue igual. Iso si, alá onde vai, o coche chama a atención. Marta resúmeo cunha anécdota que se repite, dunha forma ou outra, cada vez que sae con el. «Un día, cando a miña filla ía no asento do copiloto, preguntoume: "Por que todo o mundo está a mirarme, mamá?"». Ela, cunha mestura de tenrura e sinceridade, aclaroulle: «Non, cariño. Non te miran a ti. O que miran é o coche». Porque ver un Seat 600 circulando polas rúas da Coruña en pleno 2026 non é algo habitual. E, como di a súa propietaria, sempre hai alguén que queda embelesado, contando con nostalxia que tiña un igual, da mesma cor ou moi parecido. «Incluso me falan cando estou parada nun semáforo en vermello», conta.
Marta explica que o seu pai lle puxo o sobrenome do Cachumbo ao coche en canto entrou na casa. «O meu marido tiña un Mini de cor azul co teito branco e chamabámolo O Pitufo... debe de ser xa unha tradición isto de pór nome aos coches», di sorrindo. O caso é que o seu 600 segue funcionando case como o primeiro día, aínda que agora é difícil atopar recambios orixinais. «Adoitan ser de segunda man, iso si, a prezo de ouro. Manter un 600 é un buraco sen fondo. Eu consérvoo porque é un recordo do meu pai, que me ensinou a conducir nel. E, de feito, foi o que usei, herdado, cando me saquei o carné», comenta.
«Se vas en chairo ou costa abaixo, podes acadar os 80 quilómetros por hora, pero arríscaste a unha avaría»
Dado que o mecanismo e o motor do coche son moito máis sinxelos que os actuais, Marta pode arranxar algunhas cousas básicas. Pero cando se complica ou aparece un problema moi específico, leva ao seu «mecánico de confianza. Porque non valen todos os talleres. É un sistema e un motor sinxelo, pero hai que coñecelo e saber facer reparacións; non abonda con cambiar as pezas», indica.
O seu Cachumbo non ten todas as pezas orixinais e, segundo di, iso réstalle valor. «Pero si, hai xente que me ofreceu moito diñeiro por el. Con todo, por agora, non o quero vender».
Intentos de roubos
A bigotera —a parte frontal coa marca do coche— non é a que viña de fábrica; de feito, construíuna o seu pai de forma artesanal. Incorporoulle os cintos de seguridade e tamén os espellos retrovisores. Ademais, os asentos están retapizados e agora o coche leva unhas rodas antirrobo. «Si, si. É que o intentaron roubar varias veces. Nós viviamos en Monte Alto e un día o meu pai estaba a fumar na fiestra e, de casualidade, viu como dous rapaces intentaban forzar as portas. Desde entón, o 600 nunca máis durmiu na rúa. Agora sempre o fai nun garaxe», di Marta.
En todo caso, conta con certa ironía que os ladróns non chegarían moi lonxe, porque o Cachumbo requéntase cando pasa dos 60 quilómetros por hora. «Por autoestrada, evidentemente, xa non o podes meter», confirma. E cando fai saídas co club que axunta aos amantes deste modelo de vehículo, realizan paradas cada 100 quilómetros para darlle un respiro aos motores. «Se vas en chairo ou costa abaixo, podes acadar os 80 quilómetros por hora, pero arríscaste a unha avaría». Pero o coche tampouco pode estar parado e o seu mecánico recoméndalle que lle dea voltas asiduamente. «Porque se non circula tamén se estraga. Xa me di que hai que coidalo e que en calquera momento haberá que ir despedíndose del. Así que... o que dure», di Marta con resignación.
«Un día en Melide, como o bus para tardaba moitísimo, metémosnos sete persoas dentro»
Dóelle pensalo, porque é o coche da súa mocidade. Nel cabía toda a súa cuadrilla de amigos. «Convertinme na taxista do grupo. Un día fomos de festa a Melide e, como o bus para volver a casa tardaba moitísimo, metémosnos sete persoas dentro. Que como? Pois catro atrás, eu de piloto, outra no asento do copiloto e outro máis no medio. E cando necesitaba usar o cambio de marchas, tiña que levantarse», lembra, consciente de que iso hoxe sería imposible e, probablemente, sancionable. «Eran outros tempos...», certifica.
O Cachumbo non ten peche centralizado, nin unha soa peza dixital e conta cun micromaletero, pero tamén ten vantaxes. «Con 30 ou 35 euros cheo o depósito. Consome moi pouca gasolina, e aparco en calquera oco. Iso é o bo. E tamén que, ao ser un vehículo histórico, está exento do imposto de circulación». Iso si, algunha multa tamén levou. «Por exceso de velocidade! Non foi fai moito, na zona de Burgos. Ía a 70 nun tramo de 60».