Silvia Mosquera: «Pensamos converter o lugar de Chelo en Bosnia»

O sitio máis repetido nas ficcións que coordina é o Monte Xalo. E ao sanatorio abandonado de Oza-Cesuras sacárono en todas as series de Voz Audiovisual

.

Silvia Mosquera acumula vinte anos de rodaxes ás súas costas. Ela ocupouse de localizar exteriores durante as tres últimas tempadas de Matalobos , fíxoo tamén en Viradeira e é a actual xefa de produción da serie Serramoura, cuxos montes son os da comarca coruñesa. Pero ten un as na manga. Ela é de Oza-Cesuras

-¿Cal é o sitio da comarca que máis veces utilizastes para unha escena?

-En Serramoura repetimos numerosas zonas de Culleredo , porque imos moito ao Monte Xalo, ou á Pedra Mazafacha. Tamén sae moito o sanatorio abandonado de Oza-Cesuras. A ese lugar habemos ir en case todas as series. Outras localizacións que repetimos a miúdo están en Oleiros: Liáns, o Parque dous Veciños… E chegamos ata Sobrado. Si tócanos unha escena de interior movémonos por Betanzos , Coirós, Culleredo, Oza-Cesuras, Carral, Aranga ou Montesaeiro.... Si o argumento está relacionado co mar, tiramos cara á costa de Oleiros, Mera... Pero sempre nos movemos nun límite de quilómetros.

-¿Tiran de coñecementos persoais ou realizan un traballo de campo previo?

-Ás veces, guíasche polos sitios que xa coñeces. Normalmente, condiciónache a produción. Si é unha serie pequena e non podes facer que o equipo quede a durmir na localización -porque non podes asumir ese custo-, tes que irche a un radio de 50 quilómetros da Coruña. Ese é o primeiro condicionante.

-¿Con canta antelación empezan a localizar?

-Si estás co arranque da serie, adoitamos empezar un mes antes, xa que temos que situar o marco xeral das localizacións e os límites comarcais onde se sitúa a trama.

-Teño entendido que non lles queda unha casa de turismo rural sen peitear.

-A verdade é que si as utilizamos moitísimo. Antes construïamos o decorado, pero chegamos á conclusión de que non resulta moi rendible levantar casas. É mellor utilizar os interiores dos establecementos de turismo rural ou outras vivendas. A maioría buscámolas en casas de aluguer.

-¿Cal é o decorado real máis difícil de lograr?

-Pois agora estamos cunha escena de Serramoura na que temos que simular Bosnia. De feito, vai vir a Brilat a colaborar connosco. Buscas a vexetación que hai agora mesmo alí e si sería compatible coa de aquí. Probablemente, fagámolo en Chelo. Estamos a pensalo.

-O máis lonxe que han ir é...

-Pois en Padre Casares fomos a Mali , ademais de visitar o Parlamento de Galicia cos personaxes. Foi a primeira vez que a institución abriu as súas portas para a gravación dunha ficción. Cando habemos ter que recrear África, por exemplo en Urxencia Cero, fomos ao Polígono de Morás (Arteixo). Nunha canteira reproducimos a estética africana e montamos un campamento que simulaba o traballo dunha oenegué. 

-A este paso, non vai quedar un anaco dá comarca sen haber saír nalgunha escena.

-Creo que si. Xa desde Mareas Vivas e Terras de Miranda, pasamos por moitas escenas nestas terras coruñesas.

-¿A colaboración dos veciños é importante?

-Si. Cando che atopas a alguén como Felipe , o maderista que nos asesora en Serramoura , é unha sorte. ¡Claro que como Felipe hai poucos! [Risos].

Votación
4 votos
Comentarios

Silvia Mosquera: «Pensamos converter o lugar de Chelo en Bosnia»