Carmen Sampedro: «Na arte, son feliz navegando ao pairo, sen fondear nunca»

olegario SAMPEDRO

RIBEIRA

Abraldes

A nostalxia polo mar e a nenez en Ribeira marcan a súa obra

26 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

En Longe do mar, o escritor luso Paulo Moura describía como a súa familia, emigrada nunha vila afastada do seu Aveiro natal, trataba de debilitar a dolosa morriña que padecía pola ausencia do mar achegándose ata o alto dun monte onde non era posible velo pero, ao menos, si ulilo.

Carmen Sampedro leva o litoral impreso na magnética mirada dos seus intensos ollos verdes. Imposible outro ollar e outro alter ego nunha artista que chegou ao mundo en pleno encéfalo da ría da Arousa nunha casa do barrio de Bandourrío (Ribeira) onde as ondas do mar lambían o penal da vivenda. Porén, aínda que leva décadas transitando polos empedrados de Compostela, á artista non lle fai falta ascender ao cume do Pico Sacro para adiviñar o arrecendo do océano.

A costa revélasenos na súa extraversión, nos seus acenos, na súa linguaxe e metalinguaxe e, indefectiblemente, nos seus pinceis. As paisaxes mariñas e urbanas da terra natal compoñen unha fecunda topografía afectiva que pode ser rastrexada doadamente en forma e fondo, en presenza e mesmo en ausencia, na súa fértil produción artística. O trazo expansivo, a hiperactividade, a fastosidade de gamas cromáticas, a falta de prexuízos ao afrontar texturas e estilos... A obra da barbancesa exsuda salitre e litoral, ovunque.