Tino e Tinín, dous ases do mesmo pau nas estradas de Galicia

Iglesias pai e fillo completaron outro ano de éxitos, reunindo catro títulos nun caso único na comunidade


Un raparigo, nin de dez anos, cos brazos levantados ao paso dun Peugeot 205 nunha Subida a Cerceda a comezos de século. A fotografía nas oficinas de Desguaces Tino, no Polígono Industrial do Salnés, é a proba material da longa e intensa conexión que os ribadumienses Celestino Iglesias Cores, Tino, e o seu primoxénito, Celestino Iglesias Duarte, Tinín, manteñen co mundo do automobilismo como nexo. Pai e fillo protagonizan, apunta Tinín, un caso único no mundo do motor galego. Porque se ben hai outros casos, como os dos Senra no Campionato Autonómico de Ralis, o vástago de Tino non coñece outro que compaxine os calendarios de Ralis, de Ralimix e de Autocrós. E desde logo, que o faga coa potencia e o control de dous pilotos que veñen de encadear outra tempada de éxitos, reunindo catro títulos e dous subcampionatos no 2019 coa escudería familiar, Desguaces Tino Racing.

Tino pelexou ata o derradeiro día o primeiro posto da xeral do Galego de Ralimix. Pero na primeira xornada da proba de Barbadás, a pasada fin de semana, o seu copiloto e irmán, Jorge, e mais el envorcaron co seu Ford Fiesta N5, perdendo as súas xa remotas opcións de desbancar a José Fernández, da Escudería Yacar Racing de Culleredo. Os irmáns Iglesias sumaron o subcampionato de Ralimix ao título galego da Copa Top Ten Pirelli dun Campionato Galego de Ralis que acabaron quintos da xeral conquistada por Víctor Senra. Tinín e a súa parella nos apuntamentos á par do volante do seu Ford Fiesta R2, Bárbara Gómez, sumaron ao botín anual do clan os primeiros postos das xerais da Agrupación II de Ralis e a reválida do da III de Ralimix, con Iglesias Duarte recuperando ademais cun Citröen Saxo o cetro autonómico de autocrós na categoría de máis de 1.600 que xa conquistara no 2017, cando gañara tamén a de menos de 1.600, na que desta volta foi subcampión. Éxitos que a familia ribadumiense saboreou compartindo xunta practicamente cada momento.

«Sempre imos todos xuntos ás carreiras», conta Tinín. «As carreiras comezan para nós os xoves, preparando a asistencia, cargando as rodas e os coches no camión da escudería. O venres descargamos todo e montamos a asistencia no lugar da proba e procedemos ás verificacións dos coches, un traballo no que case sempre participa tamén meu pai. E xa quedamos alí para competir a fin de semana», resume o fillo.

Falabamos ao comezo desta historia dunha fotografía dun rapaz desatado ao paso acelerado dun coche, o do seu pai. «De pequeno xa ía cos meus pais ás carreiras. Botabamos horas e horas ao frío, nas asistencias, apoiando o equipo», recorda case 20 anos despois o protagonista da imaxe. «Con 10-12 anos comezaba a mover coches dentro da nave do desguace, e no 2010 -con 16-», rememora Tinín «a correr en autocrós». ¿Que lle dixo o seu proxenitor cando quixo botar a andar? «¿E que lle ía dicir? Pois nada, animalo», lembra Tino. «Este é un deporte como outro calquera, perigo non se ve», engade.

Unha década levaba o patriarca do clan Iglesias aos mandos do seu propio volante nas estradas galegas, nas que se estreaba no alto do podio dunha xeral gañando o Campionato Autonómico de Slalom do 2005. Daquela Tinín tiña once anos, pero, di, mantén a mesma imaxe do seu pai: «É un pilotazo. Todo o que se lle mete na cabeza, acábao gañando. É un piloto moi regular, coida moito máis a mecánica ca min. Eu niso xa son un pouco máis bruto».

Un punto feble este do seu fillo que Tino explica doutro xeito: «Inda que xa ten anos (25), de mentalidade é moi rapaz aínda. Un bo piloto precisa un bo coche, pero sobre todo, moi boa cabeza». E Iglesias Cores tenta axudar a amoblar a do seu primoxénito: «Dinlle todos os consellos que puiden. Sígollos dando. E algún vai collendo. En terra é moi bo».

Do asesoramento do seu pai e xefe de escudería Tinín garda como principio de cabeceira «un consello que me deu cando comecei. Díxome que non teño que demostrar nada a ninguén. Que fora collendo experiencia, e así comezarían a saír os tempos». E a sucesión de carreiras confirmouno.

A Tinín, confesa, gustaríalle «correr nun coche máis grande, un 4x4 como o do meu pai». A falta dese indispensable «bo padriño detrás» para chegar á elite, di Tino, anima o seu fillo a non pensar máis que en «pasalo ben, e gozar» do deporte que tanto une e fai feliz a toda unha familia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Tino e Tinín, dous ases do mesmo pau nas estradas de Galicia