O home que lle pon música á televisión

Desde a súa «cova» de Catoira, Manu Conde compón melodías que acaban sendo un personaxe máis de moitas series

.

vilagarcía / a voz

«¿Con once anos?». Cando formulo a pregunta doume conta de que as palabras saíron da miña boca envoltas nunha capa de incredulidade. Pero Manu Conde sorrí e asente coa cabeza. «Empecei a dedicarme profesionalmente á música con once anos. Formaba parte dun grupo de rapaces que iamos a tocar polas verbenas». O grupo chamábase Iris e era «como Parchís, pero con outro tipo de música». Non sei por que me sorprende tanto a historia deste grupo precoz. A final de contas, fai apenas uns instantes Manu Conde contábame que tiña cinco anos cando empezou a tocar a guitarra. «Foi daquela cando o meu tío se puxo a ensinarme uns acordes», di. Así iniciou un camiño que o ía levar pola escola de música Santa Cecilia, de Pontecesures, e polo Conservatorio de Santiago. «Fóra dos estamentos ?oficiais?, sempre fun buscando outros mestres», conta Conde. Coas achegas de todos, o talento deste valgués foi tomando forma e ton propio. Ata chegar ata aquí, ata agora. Manu Conde forma parte de Milladoiro, o grupo máis emblemático da música galega; compón a banda sonora de series e películas; e fai os arranxos que poidan necesitar as grandes orquestras galegas. E falamos das grandes, grandes. Tamaño Panorama, vaia.

Falamos con Manu Conde no seu estudo. O cuarto, abarrotada de guitarras, micrófonos, computadores e unha infinidade de cachivaches tecnolóxicos, é o lugar no que «vive» o protagonista desta historia. Sinala coa cabeza a porta que conduce ao resto da casa. «Aí durmo», di con humor. Pasar «tanto tempo na cova», sinala, non supón para el ningún sacrificio. A música é a gran paixón da súa vida, e por iso considérase afortunado por «poder vivir dela, aínda que para iso teña que ir facendo un pouco aquí, un pouco alá».

Recoñece Manu Conde que moitos dos traballos que acepta responden a unha cuestión puramente económica: de algo hai que vivir. Pero de novo volve declararse un tipo con sorte, xa que nos últimos anos ha ter a ocasión de pór a proba os seus dotes como compositor. E fíxoo construíndo, plano a plano, a música de películas e series de televisión. Súa é, por exemplo, a música que acompaña aos personaxes de Serramoura a través dos montes e das escuras intrigas que capítulo a capítulo seducen a un crecente exército de seguidores.

Traballo contrarreloxo

Din os actores que traballar nunha serie de televisión curte moito. Que o ritmo é trepidante, os tempos curtos, a marxe de erro mínimo. O mesmo cóntanos Manu Conde: na tele trabállase a contrarreloxo, botando man deses recursos que se adquiren a base de experiencia, de oficio. «Traballas xa sobre unha base, sobre unhas músicas que vas adaptando a cada capítulo», explica. Esas músicas, que están preparadas para incorporarse á narración no momento no que o compositor as requira, han ter que ser alumadas previamente. Normalmente, as boas bandas sonoras nacen «do diálogo co director. Miguel Conde, por exemplo, quería para Serramoura algo cunha orixe moi galega, pero ao mesmo tempo moi actual». Con esa encomenda na cabeza, empezou Manu Conde o proceso de creación.

E leste, asegura, é moi similar na música, na pintura, na escritura ou en calquera outra disciplina artística. «A composición é, sobre todo, traballo. Moitas horas de traballo, de ir gravando ideas e deixándoas repousar», sinala. Largas horas buscando ritmos e ideas, intentando encontrar la melodía perfecta. «Pero é certo que as veces, cando deixo de traballar e marcho para a cama, é de repente xurde unha idea. Entón tiro de gravadora para recordala», conta.

Votación
5 votos
Comentarios

O home que lle pon música á televisión