Ao contraxeito

Rajoy, Aguirre e a muller do César


Vendar unha ferida sen desinfectala primeiro, ou sen cortar previamente polo san, é o mellor xeito de que apareza a gangrena. Algo que a dirección do PP comproba dolorosamente estes días nas súas carnes. Mariano Rajoy leva tempo tratando de conseguir o imposible de desligarse do pasado máis negro do seu partido sen implicarse na depuración de responsabilidades. O resultado desa política contumazmente errónea é que a Xustiza acaba asumindo o traballo que el non quere facer. E que, ao final, ten que afrontar igualmente os erros do pasado, pero tarde, mal e a rastro, dando así a imaxe de que o fai contra a súa vontade. 

Rajoy ten todo o dereito a defender a súa honestidade persoal. Pero parece ter esquecido que a muller do César non só debe ser honesta, senón tamén parecelo. E conviría que soubese que esa máxima non a inventaron os inimigos de Julio César, senón que foi el mesmo quen lla aplicou á súa esposa Pompeya, repudiándoa cando houbo motivos para a sospeita, a pesar de estar seguro de que non cometera ningún feito indecoroso. O compromiso de Rajoy coa rexeneración sería máis crible si, como fixo a presidenta da Comunidade de Madrid, Cristina Cifuentes, fose o PP o que denunciase as irregularidades de antigos cargos. Ou si esixise polo menos explicacións aos exdirigentes sospeitosos de corrupción, en lugar de quedar na obviedad de defender a presunción de inocencia de personaxes como Jaume Matas, Luis Bárcenas, Rodrigo Rato ou, agora, Ignacio González.

No canto de podar persoalmente a árbore, Rajoy preferiu que a froita marchita vaia caendo polo seu peso. Algo que, ao final, vólvese na súa contra. Resulta por exemplo inaudito que Esperanza Aguirre siga sendo a portavoz do PP no Concello de Madrid. ¿Con que autoridade pode representar ao seu partido alguén que sendo presidenta de Madrid e líder do PP rexional tivo como vicepresidente do Goberno autonómico e secretario xeral do partido a dúas persoas que neste momento están entre reixas e imputadas por gravísimos delitos de corrupción? Aguirre debería estar fóra da política hai tempo. E resulta grotesco que pretenda seguir dando leccións de moralidade pública. Todo o PP sospeitaba desde hai anos que Ignacio González non era trigo limpo. E, con todo, permitiuse que asumise a presidencia de Madrid para evitar un choque con Aguirre. Outro erro que se volve contra Rajoy.

O líder popular debe demostrar cos seus actos e declaracións que nin teme nin debe nada aos corruptos, como fan, por certo, outros dirixentes do PP. Cando compareza como testemuña no caso Gürtel, ten unha gran oportunidade de facelo, cargando contra quen utilizaron os seus cargos para enriquecerse e esixindo que sexan condenados, caia quen caia, sen limitarse a dicir que non sabe nada. Mentres non haxa esa ruptura total, Rajoy e o PP seguirán sendo, como Gatsby, botes que reman contra a corrente, devoltos sen cesar ao pasado.

Votación
69 votos
Etiquetas